Γυρνάς από την δουλειά κουρασμένος στο σπίτι τρως ένα πιάτο φαγητό που εδώ και χρόνια έχει αρχίσει και γίνεται λιτότερο του λιτού λόγο κρίσης … μιλάς λίγο με την γυναίκα σου που αρχίζει να σου λέει για τον οικονομικό προϋπολογισμό της επόμενης μέρας, εάν έχεις και παιδιά ασχολείσαι λίγο μαζί τους και συνήθως αρνείσαι να εκπληρώσεις κάποιες επιθυμίες τους η σχεδόν όλες λόγω οικονομικής στενότητας.
Ε μετά απ’ αυτό λες, πριν ξανά κάτσω στο γραφείο να δουλέψω ας δω λίγο και τις ειδήσεις η να ενημερωθώ λίγο από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ στα γρήγορα.
Κάνω τον καφέ μου και κάθομαι και εγώ να ενημερωθώ.
Εκεί αρχίζει η τρέλα, οι έλληνες φταίνε για όλα, τρώμε τα λεφτά των Ευρωπαίων και γλεντάμε εις βάρος τους και άλλα πολλά.
Τελικά κάνεις ένα κεφάλι καζάνι και νιώθεις τύψεις και ενοχές που βασανίζεις τους Ευρωπαίους συμμάχους σου που τόσο καλοί είναι μαζί σου.
Έχω ένα βίτσιο, χόμπι θέλετε να το πείτε… πείτε το όπως θέλετε, άλλοι συλλέγουν γραμματόσημα, εγώ στο γραφείο μου έχω κορνιζάρει και έχω κρεμάσει στον τοίχο φωτογραφίες των εκάστοτε πρωθυπουργών που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο.
Έτσι τους έχω μπροστά μου, πάντα και καμιά φορά τους μιλάω κιόλας.
Σήμερα δεν άντεξα αδελφέ μου σηκώθηκα από την καρέκλα μου και στάθηκα μπροστά στην φωτογραφία του αείμνηστου Εθνάρχη, Κων/νου Καραμανλή.
Τον κοίταξα στα μάτια και του είπα με δυνατή φωνή… κάποτε μας είπες όταν μας έβαλες στην Ευρώπη «εγώ θα σας πετάξω στα βαθειά και όποιος ξέρει μπάνιο να κολυμπήσει»…
Ξέχασες αείμνηστε όμως να μας πεις ότι αυτή η θάλασσα ήταν γεμάτη με νεογέννητα καρχαριάκια, σαρκοφάγα που μεγαλώνουν ταχύτατα και θα μας κατασπαράξουν όπως το κάνουν και τώρα.
Κολυμπούσαμε μαζί τους και μας έκαναν παρέα στο κολύμπι μας αλλά στόχος τους ήταν να μεγαλώσει το στόμα τους για να μας καταβροχθίσουν αφού πρώτα μας καταξεσκίσουν.
Εμείς τα ταΐζαμε γιατί θεωρούσαμε ότι έτσι θα μάθουμε να ζούμε μαζί τους μέχρι να φτάσουμε στην ακτή και θα μας κρατούν παρέα στο δύσκολο διάπλου μας.
Σήμερα θεωρητικά λίγο πριν φτάσουμε στην ακτή έμαθαν και να μιλάνε ανθρώπινα και την ώρα πους μας ξεσκίζουν μπουκωμένα να λένε ακατανόητα πράγματα.
Μας έδωσαν λέει φορτηγά γεμάτα χρήματα και εμείς δεν κάναμε τίποτα, τα φάγαμε και τα ήπιαμε.
Βέβαια να ζητήσουμε συγνώμη γιατί δεν τα επιστρέψαμε γεμάτα με πτώματα από τις εκατόμβες τους στους κατά σειρά Παγκόσμιους Πολέμους που έκαναν.
Με το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων έκτισαν τις τωρινές αυτοκρατορίες τους και τώρα ζητούν όχι να δώσουμε τον ένα από τους δύο χιτώνες που έχουμε αλλά να πάρουν τον ένα και μισό σχισμένο που μας έχει απομείνει.
Χιτώνας που δεν είναι τίποτα άλλο από την καταρρακωμένη περηφάνια μας.
Εμείς είμαστε οι άχρηστοι και αυτοί με το στόμα ματωμένο από τις σάρκες μας.
Να πούμε και για κάποιους άλλους που πετούσαν όπλα και στους μεν και στους δε, τότε μετά τον 2ον παγκόσμιο πόλεμο.
Δεν ξέρω εάν μπορέσουμε να φτάσουμε στην ακτή και να σε υμνήσουμε γιατί μάθαμε να κολυμπάμε και μάλιστα ανάμεσα σε αιμοβόρα σαρκοφάγα θηρία.
Εγώ πάλι λέω να κάνουμε κάτι πολύ πιο δυνατό.
Οι έλληνες έστω και έτσι έχουμε μια δύναμη να γυρίσουμε την Θάλασσα και να ξεβράσει τα μοχθηρά σαρκοβόρα στην στεριά, να δω εάν θα μπορέσουν να ζήσουν σ αυτήν.
Αείμνηστε.. και εσείς όλοι οι κορνιζαρισμένοι στον τοίχο μου μην με κοιτάτε με μάτια γουρλωμένα γιατί ήρθε η ώρα να ακούσετε την δική μου φωνή.
Σ άλλη Ευρώπη εσύ μας έβαλες τότε και σ άλλη ζούμε τώρα κατακρεουργημένοι.
Πάταξον μεν …Άκουσον δε.
Σήμερα το μόνο που νιώθω δυστυχώς είναι ότι δεν ακούει κανένας αλλά μόνο να με βαράνε ξέρουν με φόρους χαράτσια και να μου λένε για το καλό σου.
Τέτοιο καλό σας το χαρίζω να τα έχετε και να το χαίρεστε..
Αρζόγλου Χάρης
