ΕπιμέλειαΣιμόνη Σωτηρέλη Παπαδοπούλου
Τον Φεβρουάριο, η κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ έστειλε 178 μετανάστες από τη Βενεζουέλα στη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στο Γκουαντάναμο της Κούβας.
Αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο της καταστολής από την Κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ, ένα σχέδιο που οι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι θα επικεντρωθεί σε όσους μετανάστες έχουν μητρώο παράνομης εισόδου και βίαιων εγκλημάτων, ή «τους χειρότερους των χειρότερων», όπως το έθεσε η Υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Κρίστι Νόεμ , σύμφωνα με το TIME.
Οι υποστηρικτές της αυστηρής αστυνόμευσης των συνόρων σήμερα συνήθως χωρίζουν τους μη πολίτες στις Ηνωμένες Πολιτείες σε δύο ομάδες: τους κανονικούς μετανάστες και τους παράτυπους (μη εξουσιοδοτημένους) μετανάστες.
Στη συνέχεια, χαρακτηρίζουν τους τελευταίους ως «παράνομους αλλοδαπούς» και ζητούν την απέλασή τους.
Αυτή η διχοτόμηση των μεταναστών έχει εν μέρει τις ρίζες της στο αφήγημα του 19ου αιώνα για τους αλλοδαπούς εργάτες, το οποίο τους χώριζε σε «φυσικούς» και «αφύσικους».
Τότε όπως και τώρα, ο διαχωρισμός των μεταναστών μπορεί να δείχνει τις ιδεολογικές διαφοροποιήσεις της περιόδου, αλλά σπάνια αντανακλά την πραγματικότητα.
Μία ιστορία διαχωρισμού, εντός του διαχωρισμού
Στα μέσα του 19ου αιώνα, ορισμένοι Αμερικανοί κατηγορούσαν τους μετανάστες εργάτες ότι απειλούσαν την απασχόλησή τους, καθώς εργάζονταν με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς.
Η αντίθεση των Αμερικανών στην εργασία των μεταναστών έγινε ιδιαίτερα έντονη κατά τις δεκαετίες του 1870 και του 1880 ως απάντηση στην ανάπτυξη του βιομηχανικού καπιταλισμού μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο.
Εκείνη την εποχή, οι εργαζόμενοι στις ΗΠΑ υπέφεραν από τις πρακτικές εκμετάλλευσης της εργασίας και τη μείωση των μισθών, ενώ η βιομηχανική και εμπορική ελίτ απολάμβανε την ακραία συγκέντρωση πλούτου.
Οι καταστάσεις αυτές προκάλεσαν έναν ριζοσπαστικό εργατικό ακτιβισμό.
Πολλοί εργατικοί ηγέτες θεωρούσαν ότι οι μετανάστες που απασχολούνταν από τους καπιταλιστές με χαμηλούς μισθούς προωθούσαν την άνιση κατανομή του πλούτου και συνέβαλαν στην εξαθλίωση των εργατών των ΗΠΑ.
Η οργανωμένοι εργάτες άσκησαν την πιο σκληρή κριτική της κατά των αλλοδαπών συμβασιούχων, οι οποίοι θεωρούνταν ότι εισάγονταν από τους καπιταλιστές ως απεργοσπάστες.
Ο νόμος Φόραν
Το αρνητικό συναίσθημα κατά των συμβασιούχων εργατών οδήγησε τον Πρόεδρο Τσέστερ Α. Άρθουρ στην υπογραφή ενός νομοσχεδίου που έγινε γνωστό ως Νόμος Φόραν στις 26 Φεβρουαρίου 1885.
Ο νόμος απαγόρευε σε ιδιώτες και εταιρείες να προπληρώνουν, να βοηθούν ή να ενθαρρύνουν τη είσοδο αλλοδαπών που μετανάστευαν βάσει συμβάσεων ή συμφωνιών για να εργαστούν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο νόμος σύντομα τροποποιήθηκε το 1888 για να αρχίσει η απέλαση των αλλοδαπών συμβασιούχων εργατών που βρίσκονταν ήδη στη χώρα.
Ο μεταναστευτικός νόμος του 1891 πρόσθεσε τους συμβασιούχους εργάτες στον κατάλογο των απαγορευμένων ομάδων αλλοδαπών, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που ήταν πιθανό να γίνουν δημόσιο βάρος, των ατόμων με μεταδοτικές ασθένειες, των ατόμων με ψυχικές ασθένειες και των εγκληματιών.
Αυτές οι αντιλήψεις για τους συμβασιούχους εργάτες στηρίχθηκαν στην υπάρχουσα ρατσιστική αντίληψη για τους Κινέζους αλλά και για τους μετανάστες από τη νότια και ανατολική Ευρώπη, τους οποίους πολλοί Αμερικανοί θεωρούσαν φτωχούς, αμόρφωτους και κατώτερους.
Παρόλο που πολλοί μετανάστες εργάτες εισήχθησαν από το Βέλγιο, την Αγγλία, τη Γερμανία και την Ιρλανδία, οι ηγέτες των εργατών άσκησαν κυρίως κριτική στην ιταλική και ουγγρική μετανάστευση, κατηγορώντας τους καπιταλιστές ότι εισήγαγαν «σαν βοοειδή, μεγάλο αριθμό υποβαθμισμένων, αδαών, βάναυσων Ιταλών και Ούγγρων εργατών».
Όπως εξέφρασε η εφημερίδα San Francisco Call, αυτή η κριτική σύντομα επεκτάθηκε και στην εισαγωγή «εξαθλιωμένων Ιαπώνων φτωχών εργατών».
Ο αιώνας αλλάζει, η νοοτροπία όχι
Η κριτική της εισαγωγής εργατικού δυναμικού απέκτησε νέο χαρακτήρα στις αρχές το 20ου αιώνα.
Οι αντίπαλοι των συμβασιούχων εργατών κατήγγειλαν τη μετανάστευσή τους που προκλήθηκε ή υποβοηθήθηκε από τους εργοδότες και τις μεταφορικές εταιρείες που συνεργάζονταν μαζί τους ως «τεχνητή» ή «αφύσικη» μετανάστευση.
Κατά τη διάρκεια της κατάρτισης του νόμου περί αλλοδαπών συμβασιούχων εργατών, υποστηρίχθηκε ότι «η καλύτερη κατηγορία μεταναστών προέρχεται» από την Αγγλία, τη Σκωτία, την Ιρλανδία και τη Γερμανία, ενώ η Ιταλία και η Ουγγαρία έστελναν συμβασιούχους εργάτες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, η «αφύσικη» μετανάστευση συνδεόταν συχνότερα με τη μετανάστευση από τη νότια και ανατολική Ευρώπη, την Ασία και το Μεξικό.
Η κριτική των συμβασιούχων εργαζομένων δημιούργησε τις ιδέες της φυσικής και της αφύσικης μετανάστευσης, έτσι ώστε οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι ή οι αφύσικοι μετανάστες να μπορούν να διασύρονται και ο αποκλεισμός τους να δικαιολογείται μέσω της αντίθεσης με την άλλη κατηγορία, τους ελεύθερους και φυσικούς μετανάστες.
Η συζήτηση για την εισαγόμενη εργασία και η εφαρμογή του νόμου Φόραν έθεσε ορισμένα από τα θεμέλια για τις σημερινές συζητήσεις, συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός πλαισίου στο οποίο η μετανάστευση συζητήθηκε με διχοτομικούς όρους.
Η ιστορία συνεχίζεται με άλλους όρους
Σήμερα, η κατηγορία του «παράνομου αλλοδαπού» έχει παρόμοιες λειτουργίες. Στιγματίζει τους μετανάστες από τη Λατινική Αμερική, ανεξάρτητα από το μεταναστευτικό τους καθεστώς, και νομιμοποιεί ριζοσπαστικές και απάνθρωπες προσεγγίσεις για την αστυνόμευση των συνόρων.
Όσον αφορά τους μετανάστες που εστάλησαν στον Κόλπο του Γκουαντάναμο, η κυβέρνηση Τραμπ δεν έχει παράσχει επαρκείς αποδείξεις για το καθεστώς και την εγκληματικότητά τους.
Αλλά οι αναφορές των ProPublica και Texas Tribune δείχνουν ότι τουλάχιστον ορισμένοι από αυτούς που στάλθηκαν εκεί δεν είχαν καθόλου ποινικό μητρώο και πολλοί από αυτούς είναι, σύμφωνα με τις δηλώσεις της ίδιας της Διοίκησης Τραμπ, «χαμηλού κινδύνου».
Η κατηγοριοποίηση υπήρξε ένα από τα θεμελιώδη προβλήματα και οι πιο αναξιόπιστες ιδέες της αμερικανικής μεταναστευτικής πολιτικής.
Οι λέξεις, οι ετικέτες ή οι κατηγορίες που χρησιμοποιούν οι νομοθέτες για να περιγράψουν διάφορες ομάδες μεταναστών διαμορφώνουν την υποστήριξη ή την αποδοκιμασία του κοινού.
Αυτές οι ετικέτες, ωστόσο, είναι συχνά αυθαίρετες και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα των ομάδων, εις βάρος των μεταναστών και του ίδιου του κράτους δικαίου.
IN.GR
