Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Με την ανάρτησή του ο πρωθυπουργός εμπαίζει τη νοημοσύνη μας και προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα
Διάβαζα την καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και δεν πίστευα τα μάτια μου. Μετά από τις καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών, τις νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα ερωτήματα ποινικών ευθυνών για βουλευτές και υπουργούς και τη διαπίστωση ότι έχουμε να κάνουμε με «κυβέρνηση υποδίκων» (ακόμη και εάν αυτό δεν αρέσει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο), το μόνο που είχε να πει ο πρωθυπουργός ήταν το ακόλουθο: «Όμως, η αληθινή ευθύνη κρίνεται στις στιγμές που αναμετριόμαστε με τις διαχρονικές και διακομματικές παθογένειες του τόπου, όπως και με τις δικές μας αστοχίες. Δύο στοιχεία που συναντήθηκαν, δυστυχώς, στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μιλώ, μάλιστα, σε χρόνο αόριστο, καθώς όσα απασχολούν την επικαιρότητα, τώρα, έχουν, ήδη ξεπεραστεί μετά την απορρόφηση του άρρωστου αυτού οργανισμού από την ΑΑΔΕ».
Δηλαδή, ο πρωθυπουργός μας είπε επί της ουσίας ότι δεν έγινε και τίποτα ούτε με τις νέες δικογραφίες και το γεγονός ότι πληθαίνουν οι «αποχρώσες ενδείξεις» ότι η Νέα Δημοκρατία είχε στήσει γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ έναν ολόκληρο μηχανισμό, τον οποίο χρησιμοποιούσαν υπουργοί και βουλευτές για την ικανοποίηση αιτημάτων ψηφοφόρων τους, ώστε να πάρουν ενισχύεις που δεν τις δικαιούνται. Δηλαδή, τις αποκαλύψεις ότι η κυβέρνηση συνειδητά κακοδιαχειρίστηκε τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις, διακινδυνεύοντας να μην τις λαμβάνουν και αυτοί που τις δικαιούνται, απλώς και μόνον για να τις πάρουν παράνομα ψηφοφόροι της.
Όλο αυτό το τεράστιο σκάνδαλο, ο πρωθυπουργός δεν το περιγράφει ως πολιτική ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας και ποινική ευθύνη των άμεσα εμπλεκομένων, αλλά ως διαχρονική και διακομματική παθογένεια του τόπου.
Ακόμη χειρότερα, όχι μόνο δεν αναλαμβάνει καν την ευθύνη να πει ότι όσοι παρανόμησαν θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, αλλά μας λέει ότι πλέον δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί μεταφέρθηκε ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Λες και δεν θα μπορούσε ακόμη και εκεί να υπάρξουν πάλι παραβατικές πρακτικές, όσο έχουμε μια κυβέρνηση που αρνείται να καταδικάσει την πολιτική λογική και τον πολιτικό υπολογισμό που οδήγησε σε αυτές τις παραβατικές πρακτικές.
Ακόμη χειρότερα, ο πρωθυπουργός με αυτή την ανάρτηση αυτό που μας λέει είναι ότι «δεν έγινε και τίποτα», για να στείλει στην πραγματικότητα στο στενό κομματικό ακροατήριο μήνυμα, που δεν είναι άλλο από ένα κυνικό «μαγκιά μας».
Το γεγονός ότι όλα αυτά συμβαίνουν την ημέρα που αποκαλύφθηκε στην πραγματικότητα ότι η Intellexa είχε λάβει κρατική χρηματοδότηση και άρα το σκάνδαλο Predator είναι σκάνδαλο που αφορά χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού από κρατικές υπηρεσίες και με σχεδιασμό από το Μέγαρο Μαξίμου, απλώς επικυρώνει το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στη χώρα.
Και αυτό είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που την ώρα που είναι – με δημοσκοπικούς όρους – κυβέρνηση μειοψηφίας, την ώρα που στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται ένα πλειοψηφικό κλίμα δυσαρέσκειας και ένα πολύ μαζικό αίτημα πολιτικής αλλαγής, την ώρα που διαρκώς αυξάνεται ο αριθμός των υπουργών και βουλευτών που αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες, αυτή υποστηρίζει ότι της ανήκει δικαιωματικά η εξουσία και όσο διατηρεί την τυπική πλειοψηφία στη Βουλή, θα συνεχίζει ως εάν τίποτα να μην έχει συμβεί.
Μια κυβέρνηση που η πολιτική της αλαζονεία καταλήγει ουσιαστικά σε μια αντίληψη ότι της ανήκει δικαιωματικά η εξουσία και η οποία είναι η μόνη που μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει γιατί οτιδήποτε άλλο θα ήταν καταστροφή.
Μια κυβέρνηση που αξιοποιεί κρατικά χρήματα για να φτιάξει ένα φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα που προσπαθεί να εμπεδώσει την αντίληψη, πιο σωστά τη «μαγική εικόνα» ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική από τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Μια κυβέρνηση που συνειδητά προσπαθεί να εθίσει την κοινωνία στη λογική ότι ο μόνος ορίζοντας είναι η συνέχεια της σημερινής κατάστασης, ότι δεν έχει νόημα να σκέφτεται ότι υπάρχει εναλλακτική προοπτική, ότι ο καλύτερος τρόπος να δείξει τη δυσαρέσκειά της είναι η αποχή από τις εκλογές.
Μια κυβέρνηση που στην πραγματικότητα προσπαθεί να καταφέρει τα χειρότερα πλήγματα στη δημοκρατική λογική και το κράτους δικαίου εδώ και δεκαετίες.
Γιατί όταν μια πνιγμένη στα σκάνδαλα κυβέρνηση αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη, φέρεται ως να έχει ασυλία εσαεί όσο υπάρχει η πλειοψηφία, δεν κάνει καν προσπάθεια να δείξει μια έστω υποκριτική ευθιξία, το μόνο που κάνει είναι να πείθει τους πολίτες ότι δεν υπάρχει κράτος δικαίου, ότι όποιοι έχουν την εξουσία εργαλειοποιούν τους θεσμούς προς όφελος τους, ότι τα σκάνδαλα θα συνεχίζονται και θα κυριαρχεί η ατιμωρησία, τότε ο απλός πολίτης αυτό που τελικά θα πιστέψει είναι ότι ούτε δικαιοσύνη υπάρχει, ούτε δημοκρατία.
Και αυτή είναι η χειρότερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κυβέρνηση και αυτό που ακριβώς κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Αυτό εξηγεί ακόμη και γιατί δεν έχει κανένα νόημα να συζητάμε για οποιαδήποτε «αυτοκάθαρση» αυτής της κυβέρνησης. Αυτό το στοίχημα χάθηκε πολύ καιρό πριν, όταν μπορούσε ο πρωθυπουργός, αν όντως δεν είχε καμία ανάμειξη και δεν τελούσαν όλα εις γνώση του, να δείξει αποφασιστικότητα απέναντι σε όσους ευθύνονταν. Το αρνήθηκε συστηματικά σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις και αυτό κάνει και τώρα.
Αυτό σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή η πολιτική αλλαγή, στο όνομα όχι μόνο των σκανδάλων, αλλά και της αδυναμίας αυτής της κυβέρνησης να πάρει μέτρα για να αποτρέψει μια ριζική επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, δεν είναι αναγκαία για να βελτιωθεί απλώς η οικονομική και κοινωνική κατάσταση, αλλά και για να αποτραπεί το να γίνει μόνιμο και ανεπανόρθωτο το τραύμα στους δημοκρατικούς θεσμούς.
IN.GR
