Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ προσπαθούν εναγωνίως να δείξουν ότι η κυβέρνηση «γυρίζει το παιχνίδι»
Πολλά χρόνια τώρα γνωρίζουμε ότι οι δημοσκοπήσεις πέρα από εργαλείο μέτρησης των διαθέσεων της κοινής γνώμης είναι και εργαλείο πολιτικής παρέμβασης, διαμόρφωσης κλίματος και τάσης και όχι απλώς καταγραφής συσχετισμών.
Αυτό το «εκμεταλλεύονται» τόσο κόμματα και ΜΜΕ που προσπαθούν να τις αξιοποιήσουν, συχνά παρουσιάζοντας επιλεκτικά τα αποτελέσματά τους, όσο και οι ίδιοι οι πολίτες που ενίοτε θεωρούν ότι με τις απαντήσεις τους στέλνουν μήνυμα.
Αυτό σημαίνει ότι θέλει ιδιαίτερη προσοχή στο πώς κανείς χρησιμοποιεί ή προβάλλει τις δημοσκοπήσεις, ακόμη μεγαλύτερη στο πώς τις διαβάζει και στα συμπεράσματα που εξάγει.
Προσθέστε, ως προς την ανάγκη μεγάλης προσοχής και σύνεσης, και το πρόβλημα που κατά καιρούς αντιμετωπίζουν οι δημοσκόποι ώστε να έχουν αρκετές θετικές απαντήσεις και να αποφεύγουν τα προβλήματα από ένα δείγμα με πάρα πολλές αρνήσεις που εξ ορισμού τείνει να είναι πιο αναξιόπιστο, όσο σύνθετη και εάν η προσπάθεια στάθμισής του.
Το ζήτημα των δημοσκοπήσεων επανέρχεται γιατί παρατηρείται μια συντονισμένη προσπάθεια «φίλιων ΜΜΕ» να παρουσιάσουν μια εικόνα ότι η κυβέρνηση αρχίζει να αντιστρέφει το σε βάρος της κλίμα μέσα στην κοινωνία, την ώρα που διατηρεί μεγάλη απόσταση από το δεύτερο κόμμα.
Καταρχάς, το να υπάρχουν διακυμάνσεις πότε προς τα πάνω, πότε προς τα κάτω σε δημοσκοπήσεις είναι κομμάτι της ίδιας της φύσης της διαδικασίας και συχνά δεν σημαίνουν απαραίτητα και αλλαγή τάσης. Για την εξαγωγή ενός τέτοιου συμπεράσματος προκειμένου να είναι ασφαλές απαιτείται μεγαλύτερο βάθος χρόνου.
Όμως, ακόμη και αν επιβεβαιωθεί το νέο δημοσκοπικό εύρημα, η υποτιθέμενη νέα δυναμική δεν διαφέρει από αυτή που είχαμε μέχρι τώρα. Δηλαδή, πιστοποιείται για άλλη μια φορά ότι η κυβέρνηση έχει μια συμπαγή εκλογική βάση, πιο μεγάλη και πιο συσπειρωμένη από οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Επιβεβαιώνεται, όμως, επίσης και το γεγονός ότι αυτή η εκλογική βάση δεν εξασφαλίζει σε κανένα σενάριο κοινοβουλευτική πλειοψηφία, γιατί είναι πολύ κάτω από το κατώφλι της αυτοδυναμίας.
Δεν ανατρέπεται και δεν διαψεύδεται δηλαδή αυτό που έχει διαπιστωθεί καιρό τώρα. Η Νέα Δημοκρατία συσπειρώνει εκλογικά το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων που αισθάνονται ότι τα πράγματα πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση και έχουν λόγους να είναι αισιόδοξοι για το μέλλον. Αυτή είναι μια πραγματική εκλογική βάση για την κυβέρνηση, η οποία έχει όντως ευνοήσει συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα.
Μόνο που αυτή η κοινωνική βάση είναι μειοψηφική. Η μεγάλη πλειοψηφία, πάνω από τα δύο τρίτα της κοινωνίας είναι δυσαρεστημένα από την κυβερνητική πολιτική, πιο σωστά ασφυκτιούν με την κοινωνική συνθήκη που αυτή έχει διαμορφώσει. Αυτό αφορά την ακρίβεια, τους χειρισμούς στο έγκλημα στα Τέμπη, τα σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, την αγωνία της νεολαίας και των αγροτών, την ανυπαρξία κοινωνικού κράτους, την έκρηξη των ανισοτήτων, τη διάχυτη αίσθηση μιας κρίσης θεσμών.
Αυτή η πλειοψηφική δυσαρέσκεια όντως δεν εκπροσωπείται πολιτικά αυτή τη στιγμή. Αυτό καταδεικνύουν οι πολύ χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Γιατί είναι προφανές ότι αυτά τα κόμματα, αυτή τη στιγμή και με τον τρόπο που ασκούν πολιτική δεν πείθουν, ακόμη και εάν πολλές παρεμβάσεις τους είναι σε σωστή κατεύθυνση. Κυρίως γιατί δεν δίνουν προοπτική κυβερνησιμότητας.
Όλα αυτά διαμορφώνουν μια συνθήκη βαθιάς πολιτικής κρίσης. «Το παλιό αργεί να πεθάνει και το νέο αργεί να γεννηθεί».
Σε αυτό το τοπίο προφανώς η κυβέρνηση θα παίξει, συνεπικουρούμενη από τα φιλικά προς αυτή ΜΜΕ, το «χαρτί» ότι είναι η μόνη δύναμη διακυβέρνησης. Αυτό μπορεί να φέρει – σε δημοσκοπικό επίπεδο – ακόμη και περιστασιακές φαινομενικές επανασυσπειρώσεις. Όμως, δεν αλλάζει τη μεγάλη εικόνα και τον συνολικό συσχετισμό.
Σε αυτή τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας συμβάλει βεβαίως το γεγονός ότι δεν έχουν ακόμη υπάρξει πρωτοβουλίες που θα δοκιμάσουν να διαμορφώσουν νέα σχήματα, με ορίζοντα μια εναλλακτική κυβερνησιμότητα που να μπορεί να αφουγκραστεί ευρύτερες κοινωνικές ανάγκες.
Γιατί τότε είναι σαφές ότι θα έχουμε νέο τοπίο, πολύ διαφορετικό από το τωρινό. Και τότε είναι που θα μπορούμε όντως να δούμε εάν διαμορφώνεται ένας νέος συσχετισμός. Που μπορεί να υπάρξει, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, μόνο εάν πέρα από νέα σχήματα έχουμε και μια νέα συσπείρωση της κοινωνίας στη βάση όχι του θυμού, αλλά μιας απτής θετικής προοπτικής.
IN.GR
