Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Η απόφαση της κυβέρνησης να αναβάλει τη συζήτηση για το κράτος δικαίου και τις υποκλοπές στη Βουλή, παρατείνοντας την ένοχη σιωπή της, είναι μια απέλπιδα προσπάθεια «χειρισμού» ενός ζητήματος με το οποίο αργά ή γρήγορα θα έρθει αντιμέτωπη
Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ έσπευσαν να τονίσουν ότι η ΝΔ ανέβηκε λίγο δημοσκοπικά στην έρευνα της GPO για τον τηλεοπτικό σταθμό Star. Δεν έδωσαν φυσικά την ίδια σημασία σε ένα άλλο σημαντικό στοιχείο αυτής της έρευνας: το γεγονός ότι 77,9% των ερωτηθέντων υποστήριξαν ότι είναι σημαντικό το ζήτημα των υποκλοπών και μόλις 18,8% ότι δεν είναι.
Δηλαδή, η δημοσκόπηση έδειξε ότι η ελληνική κοινωνία πιστεύει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επίμονα υποστηρίζει η κυβέρνηση, ότι δηλαδή οι υποκλοπές είναι ένα δευτερεύον ζήτημα, που δεν απασχολεί την κοινωνία, και το οποίο έχει κλείσει, καθώς αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει κυβερνητική εμπλοκή.
Από ό,τι φαίνεται, όμως, ο κυβερνητικός ισχυρισμός απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα, όσο και αν θα ήταν εξαιρετικά βολικός για την κυβέρνηση.
Σε τελική ανάλυση πώς θα μπορούσε να είναι δευτερεύον το γεγονός ότι το Μέγαρο Μαξίμου θεωρούσε ότι επιτελικό κράτος σημαίνει να «ακούει» είτε μέσω ΕΥΠ είτε μέσω Predator υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες.
Και βέβαια δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά καταγράφονται στον απόηχο της απόφασης του Πρωτοδικείου που καταδίκασε τους ιδιώτες που εμπλέκονται. αλλά και ζήτησε τη διερεύνηση της ποινικής ευθύνης και άλλων προσώπων και αναβάθμιση των κατηγοριών. Δηλαδή, ουσιαστικά «άνοιξε» ξανά την υποτίθεται «κλεισμένη» υπόθεση.
Ούτε είναι τυχαίο ότι όλα αυτά έρχονται στον απόηχο των δηλώσεων του καταδικασμένου πρωτόδικα Ταλ Ντίλιαν που όχι μόνο αποσαφήνισε ότι η εταιρεία του συνεργαζόταν αποκλειστικά με κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας, αλλά και περίπου προανήγγειλε νέες αποκαλύψεις, αυτή τη φορά με τη μορφή τιμολογίων και άλλων εγγράφων.
Απέναντι στο βάρος όλων αυτών των αποκαλύψεων η κυβέρνηση καταφεύγει σε χειρισμούς που απλώς την κάνουν να δείχνει ακόμη πιο ένοχη στα μάτια της κοινωνίας.
Χειρισμούς όπως το να αναβάλει για τις 17 Απριλίου τη συζήτηση στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου που είχε επί της ουσίας προαναγγελθεί για αυτή την εβδομάδα.
Ο λόγος της αναβολής προφανής: η κυβέρνηση δεν θέλει να βρεθεί στη θέση να απολογείται για το σκάνδαλο μέσα στη Βουλή, καθώς γνωρίζει πολύ καλά ότι η αντιπολίτευση δεν πρόκειται να την αφήσει σε χλωρό κλαρί στο συγκεκριμένο ζήτημα και ότι αναγκαστικά θα πρέπει κάτι να απαντήσει ο πρωθυπουργός, άρα να πάρει θέση για όσα έχουν έρθει στο φως, να εξηγήσει τι ακριβώς έκανε ο γενικός γραμματέας (και ανιψιός) του Γρηγόρης Δημητριάδης, τι εντολές εκτελούσε ο Παναγιώτης Κοντολέων επίσης προσωπική επιλογή του, και βέβαια να απαντήσει στον ελληνικό λαό γιατί έπρεπε να παρακολουθεί όλους αυτούς που βρέθηκαν το στόχαστρο των υποκλοπών.
Ταυτόχρονα, με την καθυστέρηση ελπίζει ότι θα μπορέσει να αποσπάσει από τον Ταλ Ντίλιαν τη δέσμευση ότι δεν θα προχωρήσει στον επόμενο γύρο αποκαλύψεων, αν και παραμένει ασαφές τι θα μπορέσει να προσφέρει ως «αντάλλαγμα» δεδομένου ότι το βασικό άγχος του Ισραηλινού επιχειρηματία είναι ακριβώς ότι έχει βρεθεί φορτωμένος με μια καταδίκη που του δυσκολεύει την παραπέρα επιχειρηματική δραστηριότητα, μια καταδίκη που ο μόνος τρόπος για να μην έχει την ίδια βαρύτητα είναι να αποδειχτεί ότι όντως έκανε μια νομότυπη συμφωνία με μια κυβέρνηση, η οποία ευθύνεται για την όποια χρήση του κατασκοπευτικού λογισμικού που αυτός εμπορεύεται.
Την ίδια στιγμή αυτή ακριβώς η αναβολή της συζήτησης, σε συνδυασμό με τη στάση που έχει κρατήσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και αρκετοί υπουργοί, που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «σιγά και τι έγινε τελικά;», αποδεικνύει πόσο μακριά βρίσκεται η κυβέρνηση από οποιαδήποτε θεσμική λογική. Για την ακρίβεια αποδεικνύει ότι αυτή η κυβέρνηση στην πραγματικότητα έχει μια εργαλειακή αντιμετώπιση των θεσμών και μια συστηματική περιφρόνηση για αυτά τα ζητήματα. Ή, για να το πω διαφορετικά, ο επικοινωνιακός -προπαγανδιστικός- μηχανισμός της κυβέρνησης επαναφέρει διαρκώς τα «εγκλήματα του κομμουνισμού», την ώρα που η ίδια η κυβέρνηση μιμείται τις χειρότερες πρακτικές «επιτήρησης» του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Και βέβαια έχει ιδιαίτερη σημασία ότι έχει γκρεμιστεί ο μύθος ότι η κοινωνία αδιαφορεί για αυτά τα θέματα. Κάτι που εξηγεί γιατί η κυβέρνηση «καίγεται» να μην ανοίξει παραπέρα η συζήτηση του θέματος μέσα στην κοινωνία. Γιατί κατανοεί ότι όσο περισσότερο συζητιέται, τόσο περισσότερο το ζήτημα των υποκλοπών θα συνεπάγεται πολιτικό και εκλογικό κόστος για την κυβέρνηση.
Και αυτό μας φέρνει στο ουσιαστικό ζήτημα που η κυβέρνηση αρνείται να ομολογήσει δημόσια, αλλά διαρκώς το σκέφτεται. Και αυτό είναι ότι η «μαγική εικόνα» της δημοσκοπικής ανόδου, στην πραγματικότητα απλώς συγκαλύπτει το πραγματικό ρήγμα ανάμεσα στη ΝΔ και την κοινωνία που ολοένα και βαθαίνει, όσο και εάν συγκυριακά υπάρχει αυτός ο μερικός επαναπατρισμός δεξιάς ψήφου. Γιατί εάν συνυπολογίσει κανείς την έκρηξη της ακρίβειας, τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου αλλά και την κρίση θεσμών – ουσιαστικά την περιφρόνηση της δημοκρατίας – οι πολίτες έχουν ήδη αρκετούς λόγους να επιδιώξουν πολιτική αλλαγή.
Πράγμα που σημαίνει ότι όσους χειρισμούς και κοινοβουλευτικά τεχνάσματα και εάν σκαρφιστούν στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, στο τέλος δεν θα αποφύγουν το να έρθουν αντιμέτωποι με τη καταδικαστική λαϊκή ετυμηγορία.
IN.GR
