Το σενάριο της ψήφου διαμαρτυρίας και της χαλαρής λογικής που συνήθως εμφανίζεται στις κάλπες για την Ευρώπη κινητοποιεί το Μαξίμου
To σύνδρομο των ευρωεκλογών ορίζεται ως εκείνη η εκλογική συμπεριφορά όπου το κρίσιμο ακροατήριο δεν συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται μπροστά σε εθνικές κάλπες αλλά σε μάχη για την Ευρώπη με χαλαρή λογική και τάση διαμαρτυρίας.
Οι τρεις στους πέντε (61%) τονίζουν ότι η ψήφος τους στις εκλογές θα αποτελεί ψήφο διαμαρτυρίας
Το γεγονός πως το εκλογικό σώμα στην Ελλάδα έχει να εκφραστεί καιρό, τελευταία φορά ήταν οι ευρωεκλογές του 2024 με τα γνωστά αποτελέσματα για την κυβέρνηση, είναι μια παράμετρος που ενισχύει το σενάριο μιας ψήφου ευρωεκλογών στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Η έννοια της «χαλαρής» έχει πάντα και πιο βαθιές συνδηλώσεις. Πως στην πραγματικότητα δεν πείθει το σενάριο «σταθερότητα ή χάος» από την πρώτη δύναμη και τουλάχιστον για την πρώτη κάλπη (όλοι προεξοφλούν τουλάχιστον δύο κάλπες για να σχηματιστεί κυβέρνηση τώρα). Τα μεγάλα νούμερα που αποτυπώνονται στις μετρήσεις και θέλουν και πολιτική αλλαγή και άμεσες κάλπες, επίσης προσθέτουν επιχειρήματα πως θα δούμε «ευρωεκλογές».
Eίναι δε ενδεικτικό πως, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Αlco, οι τρεις στους πέντε (61%) τονίζουν ότι η ψήφος τους στις εκλογές θα αποτελεί ψήφο διαμαρτυρίας (ήταν στο 57% τον προηγούμενο Σεπτέμβριο από την ίδια εταιρεία).
«Πάντα υπάρχει χαλαρή ψήφος. Το θυμικό παίζει ρόλο. Εδώ μετριούνται τα επιχειρήματα που θέτεις. Δεν είναι βέβαια σίγουρο πως και ο θυμός ευνοεί πάντα τους νέους παίκτες», λέει πρόσωπο που έχει εικόνα των σχεδιασμών του Μεγάρου Μαξίμου που παρεμπιπτόντως έχει τα σενάρια αυτά στο τραπέζι του.
Τα «χαρτιά» που θα ανοίξει η κυβέρνηση
Προφανώς από μεριάς Κυριάκου Μητσοτάκη αναζητείται αντίδοτο σε μια τέτοια συνθήκη. Η σταθερότητα της χώρας στο σημερινό πλαίσιο λογίζεται από εκείνον και τους επιτελείς του συνδεδεμένη με την εκ νέου κυριαρχία της ΝΔ.
Αρα το σενάριο μιας διαμοιρασμένης χαλαρής ψήφου δεν μεταβάλλει το βασικό του αφήγημα, σύμφωνα πάντα με πληροφορίες. Αν υπάρχει ένα νέο στοιχείο στη δική του φαρέτρα, είναι πως και η σταθερότητα ενέχει την αλλαγή με τομές για τη χώρα και με την προϋπόθεση πως κυβερνητικός φορέας θα είναι η ΝΔ.
«Κάτι καλύτερο από αυτό που κάναμε έως τώρα», λένε οι κυβερνητικοί και υπενθυμίζουν τη διεθνή ταραγμένη συγκυρία και την εσωτερική συνοχή.
Ο χρόνος για τις κάλπες θα θελήσουν να είναι σε τροχιά ευμενούς διαχείρισης των γεγονότων με στρατηγική αιχμή τις λιγότερες επιπτώσεις στο κόστος διαβίωσης των Ελλήνων.
Το αντίδοτο των μεγάλων προκλήσεων για τη χώρα που πιθανώς θα θέσει το Μέγαρο Μαξίμου έχει να κάνει με τα δημοσιονομικά εργαλεία που δίνουν χώρο για ενίσχυση των ευάλωτων πολιτών, με τον νέο ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και βέβαια τη συνταγματική αναθεώρηση.
Η παράμετρος της διεθνούς συγκυρίας (Ουκρανία, Ιράν κ.λπ.) παραμένει σταθερό «χαρτί» των κυβερνώντων και απάντηση σε μια ψήφο σε άλλες δυνάμεις.
Εδώ κυρίαρχο ρόλο θα παίξει ο υποψήφιος βουλευτής και η σειρά κατάταξης. Αυτό έχει να κάνει και με τη δομή της ΝΔ ως μαζικού κόμματος του κράτους αλλά και με τις σχέσεις των βουλευτών/τριών με τις περιφέρειές τους.
Μπορεί για παράδειγμα να υπάρχει δυσθυμία ή γκρίνιες από μεριά βουλευτών και στελεχών του κόμματος (το είδαμε με την επιστολή των 5 στα «ΝΕΑ», από τοποθετήσεις στην πρόσφατη ΚΟ, από κείμενο που διακίνησαν στελέχη και από την αποχώρηση της Ιωάννας Γκελεστάθη), στον δρόμο όμως για τις εθνικές κάλπες αυτό μπορεί να αλλάξει.
Ο βουλευτής θα θέλει να επανεκλεγεί και άρα μπορεί δυνητικά να αποτελέσει το «μαξιλάρι» σε ένα ρεύμα φυγόκεντρων δυνάμεων αλλά και τον ιμάντα συγκράτησης της αποχής κυρίως της γαλάζιας δεξαμενής.
Ο κεντροαριστερός εμφύλιος και οι αναποφάσιστοι
Κάτι ακόμη που καταγράφεται ως αντίδοτο από το Μαξίμου είναι ο εξελισσόμενος εμφύλιος στην Κεντροαριστερά και ο τρόπος που αυτός συνδέεται με το διακύβευμα των εκλογών. Και μια διαμάχη ΠΑΣΟΚ – Τσίπρα δεν λειτουργεί πολλαπλασιαστικά για την κεντροαριστερή δεξαμενή και ο Μητσοτάκης μπορεί να εμφανίζεται ως ο σταθερός πόλος.
Κάτι τέτοιο θα ξόρκιζε ένα σενάριο εθνικών εκλογών του Μάη του 2012, αν και, όπως σημειώνουν ορισμένοι αναλυτές, τότε σαρωτικά εισερχόταν στο πολιτικό τοπίο ο Αλέξης Τσίπρας και υπήρχε υποδοχέας αποδοκιμασίας στον αποδομημένο δικομματισμό. Το φάντασμα των ευρωεκλογών επιτείνουν και ο αριθμός των αναποφάσιστων αλλά και ένα νέο δημογραφικά εκλογικό σώμα.
Από τη μεριά των δυνάμεων της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, εξετάζεται και το ενδεχόμενο μιας κάλπης που θα προσομοιάζει με τις δημοτικές εκλογές της Αθήνας με το επίδικο αποδοκιμασίας που έφερε τον Χάρη Δούκα στο τιμόνι του δήμου. Αυτό θα προϋπέθετε έναν συγκερασμό αποχής της βάσης της ΝΔ και έναν ανταγωνιστικό πόλο έναντι του Μητσοτάκη.
Μια πρώτη κάλπη πάντως που υποθετικά θα έχει χαμηλή πτήση για τη ΝΔ δεν είναι βέβαιο τι παράγει ως πολιτικό επίδικο για την επόμενη. Μια έστω και της τελευταίας στιγμής συσπείρωση της ΝΔ και του Κέντρου στο όνομα της «σταθερότητας» ή μια όντως πολιτική αλλαγή που θα σημαίνει το τέλος της κυριαρχίας του σημερινού Πρωθυπουργού.
