Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε το πρώτο βήμα. Έκανε την πρώτη μεγάλη και μαζική συγκέντρωση, διάβασε την πολιτική διακήρυξη και ανακοίνωσε το όνομα: Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ).
Έκανε σαφές αυτό που θέλει να πετύχει: μια συμπόρευση του κόσμου της Αριστεράς, της Οικολογίας και της Σοσιαλδημοκρατίας, ανοιχτή και πλατιά, αλλά και με σαφή επίγνωση ότι στην κοινωνία, όπως και στην πολιτική -παρά τις επιφανειακές για αλλότριους σκοπούς προσεγγίσεις- υπάρχουν σαφείς διαχωριστικές γραμμές.
Και φάνηκε ότι έχει, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, ένα υπολογίσιμο ακροατήριο. Γιατί όπως και να το δει κανείς, 15.000 άνθρωποι σε μια πολιτική συγκέντρωση δεν είναι μικρό πράγμα. Ιδίως σε καιρούς αποστράτευσης και εξατομίκευσης σαν τους τωρινούς.
Και μετά από δύο μέρες πήγε να καταθέσει τη διακήρυξη στον Άρειο Πάγο, επιλέγοντας να τον συνοδεύσει μια δικαστικός, η κυρία Μαρία Λεπενιώτη, που όχι μόνο συνδέθηκε στη συλλογική μνήμη με την καταδίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», αλλά και υπήρξε νομικός εξαιρετικά υψηλού κύρους μέσα στη Δικαιοσύνη – εξ ου και κανείς δεν τόλμησε να πει ή να γράψει κάτι εναντίον τους.
Στην πραγματικότητα, η πολύ μεγαλύτερη της αναμενόμενης μαζικότητα της συγκέντρωσης και το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, απλώς επέτεινε την αμηχανία των υπόλοιπων δυνάμεων, που είχαν επενδύσει σε μικρότερη συμμετοχή και σε ένα θολό «κεντρώο» πολιτικό στίγμα.
Και η καλύτερη ένδειξη αυτής της αμηχανίας, είναι ότι σαν να τους συντόνιζε ένα μαγικό χέρι, βγήκαν διάφοροι για να απαντήσουν, κατά βάση εκτοξεύοντας ασύστολα «ψεκασμένες» ανακρίβειες για τον νέο πολιτικό σχηματισμό.
Βγαίνει ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο περίπου ήδη αυτοπροταθείς για… δελφίνος στη Νέα Δημοκρατία, και αρχίζει να αναρωτιέται «που βρήκε τα λεφτά ο Τσίπρας, για την εκδήλωση αφού δεν έχει κρατική επιχορήγηση», παραπέμπει και αυτός στις κακοήθειες Κασσελάκη και φτάνει μέχρι του σημείου να υποστηρίξει, αυτός ο έγκριτος «νομικός» που με μεγάλη καθυστέρηση πήρε το πτυχίο του από τη Φιλοσοφική, ότι ο Άρειος Πάγος μπορεί και να μην κάνει δεκτό το όνομα του κόμματος, γιατί «παραπέμπει σε εθνικά σύμβολα και ταυτίζεται με την πατρίδα, τη σημαία κλπ.».
Βγαίνουν διάφοροι άλλοι κονδυλοφόροι και αρχίζουν να μιλούν για Rebranding και τη διαβόητη γαλλική εταιρεία που υποτίθεται ότι θα το αναλάμβανε, παρότι αυτή η ιστορία έχει διαψευστεί κατ’ επανάληψη.
Βγαίνει ακόμη και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ένας άνθρωπος που έχει δεχτεί άδικες επιθέσεις –απέναντι στις οποίες θεώρησα ότι όφειλα να τον υπερασπιστώ και το έπραξα– και θα έπρεπε να δείχνει διαφορετική ευαισθησία σε τέτοια ζητήματα και αρχίζει ούτε λίγο ούτε πολύ να λέει ότι είναι οι ολιγάρχες αυτοί που «σπρώχνουν» τον Τσίπρα.
Από κοντά και όλη η γκρίνια για τις δημοσκοπήσεις, με διάφορους να υπαινίσσονται ότι οι δημοσκόποι «σπρώχνουν» τεχνητά τον Τσίπρα.
Και το πρόβλημα δεν είναι ότι τα λένε όλα αυτά – που αναπαράγονται και από άλλους σε διάφορες παραλλαγές. Το πρόβλημα είναι ότι λένε μόνο αυτά. Καμιά προσπάθεια για πολιτική αντιπαράθεση επί της ουσίας και στη βάση πολιτικών προγραμμάτων και θέσεων, καμιά προσπάθεια να εντοπιστούν αδυναμίες και ανοιχτά ερωτήματα σε σχέση με τις πολιτικές θέσεις του Τσίπρα. Μόνο ψεκασμένες κι ανυπόστατες κατηγορίες.
Και παρότι δεν θα έπρεπε καν να τα συζητάμε όλα αυτά, εάν είχαμε ένα δράμι σοβαρότητας και συναίσθηση της ευθύνης να προστατεύσουμε την πολιτική ζωή από την τοξικότητα και τη λάσπη, για λόγους αποκατάστασης της αλήθειας και προστασίας της κοινής λογικής θα παραθέσω κάποια στοιχεία ρεπορτάζ.
Καταρχάς όσοι αναρωτιούνται «που τα βρήκε τα λεφτά», θα έπρεπε να είχαν έρθει στη συγκέντρωση. Γιατί τότε θα καταλάβαιναν ότι πουθενά δεν τα βρήκε τα λεφτά, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν αυτά τα λεφτά, που ισχυρίζονται ότι δαπανήθηκαν. Εάν υπήρχαν «μαύρα ταμεία», «χορηγοί» και τα «λεφτά» που ψάχνει ο Άδωνις, τότε γιατί δεν πλήρωσαν να πάρουν μια καλύτερη μικροφωνική, ώστε ο κόσμος στο Θησείο να μπορεί να ακούσει; Γιατί ακριβώς επειδή δεν είχαν λεφτά, ίσως να μην είχαν προβλέψει και τόσο μεγάλη προσέλευση, πήραν μια μικροφωνική που δεν έφτανε για όλες και όλους που έφτασαν εκεί.
Όσο για το διαβόητο rebranding και τους Γάλλους είναι γνωστό ότι ποτέ δεν προχώρησε αυτή η συνεργασία, για την ακρίβεια ποτέ δεν εξετάστηκε αυτό το ενδεχόμενο, γιατί πολύ απλά ποτέ δεν θέλησε κάτι τέτοιο ο Αλέξης Τσίπρας. Γνωρίζουν όλοι αυτοί οι ευφάνταστοι σεναριογράφοι πολύ καλά ότι η διαβόητη φωτογραφία τον εμφανίζει απλώς να διαβάζει την προσφορά που του έκαναν οι Γάλλοι.
Όπως επίσης είναι σαφές ότι «χορηγοί» δεν υπάρχουν. Γιατί παρότι ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνεται σε όλη την κοινωνία, συμπεριλαμβανομένης της επιχειρηματικότητας, έχει επίμονα και σωστά αρνηθεί οποιαδήποτε «ενίσχυση» και «χορηγία», ακόμη και μικρή, ακριβώς γιατί δεν επιθυμεί οποιαδήποτε εξάρτηση.
Και εδώ αξίζει να σημειωθεί και κάτι πολύ απλό και εύκολο: ο Αλέξης Τσίπρας καταθέτει πόθεν έσχες εδώ και πολλά χρόνια, ας κοιτάξει κάποιος όλες τις δηλώσεις του και ας ελέγξει εάν έχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο πλουτίσει όλα αυτά τα χρόνια.
Και καλό είναι ορισμένοι να θυμηθούν το πάθημά τους όταν επέμεναν σε συκοφαντίες και ψέματα για την περιουσιακή του κατάσταση και δήθεν «δώρα» που δέχθηκε, βρισκόμενοι στο τέλος αντιμέτωποι με τελεσίδικες καταδικαστικές αποφάσεις, που απλώς ο Τσίπρας επέλεξε να μην εκτελεστούν.
Αντίστοιχα, ο Νίκος Ανδρουλάκης, άνθρωπος που έχει βρεθεί στο στόχαστρο «συστημάτων», αντί να ανακαλύπτει «διαπλοκή» πίσω από τον Τσίπρα, ας αναλογιστεί καλύτερα τις απολύτως σωστές τοποθετήσεις του για την πληγή που ανοίγουν στην πολιτική και στη Δημοκρατία η λασπολογία και οι ενορχηστρωμένες προσπάθειες «πολιτικής δολοφονίας» και «δολοφονία χαρακτήρα», και ας μείνει συνεπής στη δέσμευσή του για προγραμματική και πολιτική αντιπαράθεση αναβαθμίζοντας το επίπεδο της πολιτικής.
Και βέβαια σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις, καλό είναι διάφοροι να θυμούνται ότι οι δημοσκοπήσεις δεν είναι κάλπη. Ούτε κάποιος αποφασίζει να ψηφίσει με βάση τις τάσεις που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις. Αυτό που κάνουν είναι ακριβώς να αποτυπώνουν τη «φωτογραφία της στιγμής», δεν λειτουργούν σαν κρυστάλλινη σφαίρα που λέει το μέλλον. Αντί λοιπόν να παραπονιούνται για στημένες δημοσκοπήσεις, ας αναλογιστούν γιατί οι υπαρκτές τάσεις, όπως προκύπτουν και από τις δημοσκοπήσεις που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δείχνουν ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα να έχει απήχηση σε ανθρώπους από ένα πολύ ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό φάσμα.
Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης να αποσαφηνίσω ότι όλα αυτά δεν τα γράφω επειδή πιστεύω ότι δεν πρέπει να ασκηθεί κριτική στον Αλέξη Τσίπρα.
Το ακριβώς αντίθετο: πρέπει να επιστρέψει η πραγματική πολιτική αντιπαράθεση επί προγραμματικών θέσεων και ιδεολογικών πλαισίων και να αποφύγουμε την κατρακύλα στην ψέκα και στη συκοφαντία.
Γιατί στην πραγματικότητα τώρα είναι που θα κριθεί και ο Τσίπρας: για το εάν και πώς οι γενικές αρχές της διακήρυξης θα εξειδικευτούν σε εφικτό κυβερνητικό πρόγραμμα, για τους ανθρώπους που θα βγάλει μπροστά και το εάν θα πείθουν ότι μπορούν να αποτελέσουν κυβερνητική ομάδα, για το εάν μπορεί να ξεπεράσει τα εμπόδια που οποιαδήποτε προσπάθεια για προοδευτικές τομές θα συναντήσει.
Όμως, την ίδια στιγμή δεν μπορώ παρά να υπογραμμίσω ότι όλη αυτή η σπασμωδική αντίδραση δείχνει αμηχανία και φόβο. Και αυτό γιατί ο Τσίπρας κατάφερε να ανατρέψει την εικόνα στην οποία είχαν επενδύσει. Προδίδεται από τις αντιδράσεις ότι υπολόγιζαν αφενός ότι η συγκέντρωση δεν θα ήταν μαζική, άρα θα μπορούσαν εύκολα να μιλήσουν για one man show, για προσωπαγές κόμμα, για σχηματισμό χωρίς απήχηση, αφετέρου ότι η διακήρυξη θα ήταν μια κεντρώα «σούπα» οπότε θα μπορούσαν να μιλούν για «δεύτερη κωλοτούμπα» και για rebranding σε πιο συντηρητική κατεύθυνση.
Και ο Τσίπρας τους διέψευσε. Από τη μια γιατί η πολυπληθής συγκέντρωση έδειξε ότι υπάρχει ένα πραγματικό ρεύμα μέσα στην κοινωνία και πολλοί άνθρωποι -με δεκάδες χιλιάδες να σπεύδουν να υπογράψουν ηλεκτρονικά τη διακήρυξη μόλις ενεργοποιήθηκε το myelas-, που θέλουν να βάλουν πλάτη και να συμμετάσχουν ενεργά σε αυτό το εγχείρημα. Άρα και απήχηση είχε η πρώτη εμφάνιση και καταδεικνύεται ότι ο δυνάμει «μηχανισμός» οι εθελοντές για να «τρέξουν» την εκλογική μάχη θα βρεθούν εύκολα.
Από την άλλη, γιατί φάνηκε ότι «δεν έβαλε μυαλό». Ωρίμασε, έγινε πιο ρεαλιστής, αλλά δεν συμβιβάστηκε. Και μπορεί η ομιλία του να είχε φραστικές μεγαλοστομίες ως προς το ιδεολογικό στίγμα, εντούτοις είναι σαφές ότι μια ριζοσπαστική αριστερή τοποθέτηση θα αποτελέσει τη βάση αυτής της πλατιάς συμμαχίας. Εξίσου σαφές κατέστη ότι απευθύνεται σε όλη την κοινωνία, αλλά πρωτίστως στον κόσμο της εργασίας, σε όλες και όλους εκείνους που στηρίζονται στον δικό τους μόχθο για να τα βγάλουν πέρα. Εξού και τόνισε ότι χρειάζεται να αλλάξει ο πραγματικός κοινωνικός συσχετισμός και όχι απλώς ο εκλογικός, να αναβαθμιστεί ο κόσμος της εργασίας, να κατανοήσει ο κόσμος της επιχειρηματικότητας ότι πλέον υπάρχουν κανόνες και ένας από αυτούς είναι ότι σημαντικό μέρος του παραγόμενου πλούτου πρέπει να καταλήγει στους πολλούς, ώστε να μειώνεται η ανισότητα και να ενισχύεται η κοινωνική συνοχή. Σαφές και εντός του ιδεολογικού πλαισίου του και το στίγμα για την εξωτερική πολιτική, τονίζοντας ότι θα πατάει στο εθνικό συμφέρον και στην ασφάλεια της χώρας και όχι στην εμμονή της τωρινής κυβέρνησης να «είναι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας».
Ξέρω ότι διάφοροι, απελπισμένοι όπως είναι με την κατάσταση στη χώρα, θα ήθελαν έναν λόγο πολύ πιο ριζοσπαστικό. Όμως, ας μη γελιόμαστε, αυτό που περιέγραψε είναι αυτή τη στιγμή η μόνη εφικτή στρατηγική για να αλλάξουν τα πράγματα και να επιστρέψει ξανά η αυτοπεποίθηση στη μεσαία τάξη και στα λαϊκά στρώματα που είναι η αναγκαία συνθήκη για να μπορούμε έστω να συζητάμε για βαθύτερους μετασχηματισμούς. Γιατί εάν δεν νιώσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι ότι μπορούν μέσα από την πολιτική και μέσα από την ψήφο να αλλάξουν τα πράγματα για τη ζωή τους, έστω και στο επίπεδο του να απαλλαγούν από μια συνειδητά αντιλαϊκή κυβέρνηση και να υπάρξουν κάποια πραγματικά βήματα που θα διορθώνουν την κατάσταση, τότε όλα τα «μεγάλα λόγια» και τα «επαναστατικά προγράμματα» δεν θα αποτελούν μόνο σχέδια επί χάρτου, αλλά και επί της ουσίας υπεκφυγές.
Και είναι ακριβώς επειδή ο Τσίπρας «δεν έβαλε μυαλό» που έχουμε όλη αυτή την αντίδραση και την καταφυγή στην ψέκα. Γιατί μπορεί να βγαίνουν διάφοροι και να λένε «χαιρόμαστε, είναι ο αντίπαλος που θέλουμε», θέλοντας να περάσουν το στίγμα ότι «δεν τραβάει», αλλά στην πραγματικότητα είναι ο αντίπαλος που φοβούνται, ακριβώς επειδή έχει μεγάλη απήχηση, ενδεικτική η ταχεία αύξηση των ηλεκτρονικών υπογραφών μέρα με τη μέρα στην ιδρυτική διακήρυξη, και άρα μπορεί να διαμορφώσει δυναμική που να οδηγήσει στην πολιτική αλλαγή και επομένως, όπως υπογράμμισε και ο Τσίπρας, στην αλλαγή πολιτικής. Αυτό ακριβώς που διάφορα «συστήματα» δεν θέλουν να συμβεί…
ΥΓ Και μια και ο λόγος για άδικες -ενίοτε για αλλότριους σκοπούς- στοχοποιήσεις, είδα με μεγάλο ενδιαφέρον ότι το Μορφωτικό Ίδρυμα διοργανώνει ημερίδα για τις αγωγές τύπου SLAPP. Θεωρώ πολύ καλή την πρωτοβουλία. Όμως, θα ήταν πραγματικά χρήσιμο να είχαν προσκληθεί και όσοι υπέστησαν και υφίστανται τέτοιες αγωγές. Μιλώ εκ πείρας, γιατί εκτιμώ ότι αυτή τη στιγμή πρέπει να έχω μερικές δεκάδες αγωγές σε βάρος μου για τη δημοσιογραφική δουλειά μου, περισσότερες από οποιοδήποτε άλλο συνάδελφο. Κάτι που εκτός των άλλων δείχνει ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
IN.GR
