Η είδηση για το ένταλμα σύλληψης σε βάρος του Δημήτρη Αβραμόπουλου δεν ήρθε ακριβώς στην καλύτερη στιγμή για τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο ίδιος βεβαίως επιμένει ότι όλα ήταν νόμιμα και ηθικά, αλλά όπως και να το κάνουμε το να πληρώνεσαι από μια ΜΚΟ, χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα, έστω και με την έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν αυτή η ΜΚΟ είναι γνωστό ότι ήταν ένας από τους τρόπους που το Κατάρ διοχέτευε πόρους για να εξασφαλίσει θετικές εκτιμήσεις για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη διαδρομή προς το Μουντιάλ του 2022, αν μη τι άλλο γεννά σοβαρά ερωτήματα.
Κατά κοινή ομολογία η υπόθεση Qatargate απέδειξε, για να παραφράσουμε τον Σαίξπηρ, ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο των Βρυξελλών», καθώς αφορούσε ακριβώς την εκτεταμένη εξαγορά θετικών εισηγήσεων από ένα ξένο κράτος που ήθελε να «κουκουλώσει» το γεγονός ότι παραβίαζε συστηματικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Και εάν μάλιστα επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες ότι η σχετική δικογραφία περιλαμβάνει και άλλον Έλληνα πολιτικό, τότε κορυφαίο στέλεχος της Επιτροπής και σήμερα σε κυβερνητική θέση, οι συνειρμοί θα είναι ακόμη πιο έντονοι.
Γιατί μπορεί όλα αυτά να αφορούν κυρίως τις Βρυξέλλες, αλλά αφορούν και την πολιτική οικογένεια της ΝΔ, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (όπως και μερίδα των Ευρωσοσιαλιστών), οπότε σε τελική ανάλυση την κυβερνητική παράταξη αφορούν.
Το γεγονός δε, γιατί οι συμπτώσεις δεν έχουν τελειωμό, ότι όλα αυτά έγιναν την ημέρα που καταδικάστηκε από το Πρωτοδικείο, μια πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, η Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου επιδεινώνει το κλίμα. Και παρεμπιπτόντως δεν καταδικάστηκε για «ένα email», όπως προκλητικά υποστήριξε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αλλά για τη διαρροή προσωπικών δεδομένων 25.500 αποδήμων που είχαν εμπιστευτεί τα ευαίσθητα δεδομένα τους στο ελληνικό κράτος προκειμένου να ψηφίσουν επιστολικά.
Και όλα αυτά λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των πολεοδομιών που αποκαλύπτουν ότι άνθρωποι με σχέση με τον κομματικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας εμπλέκονται σε συναλλαγές για την «διευκόλυνση» οικοδομικών έργων, ένα σκάνδαλο που έχει ήδη οδηγήσει στην αποπομπή δύο γενικών γραμματέων υπουργείων (που είναι πολιτικές και όχι διοικητικές θέσεις).
Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε τις άλλες υποθέσεις που είναι ανοιχτές, από τα Τέμπη μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και τις διαρκείς αδιάψευστες αποδείξεις ότι οι υποκλοπές οργανώθηκαν και συντονίστηκαν από το Μέγαρο Μαξίμου, έχουμε την εικόνα μιας από τις πιο θεσμικά παραβατικές κυβερνήσεις που γνώρισε αυτή η χώρα.
Μια κυβέρνηση για την οποία δεν περνάει μία μέρα που δεν αποκαλύπτεται ένα ακόμη στοιχείο για ένα από τα πολλά σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται στελέχη της.
Μια κυβέρνηση που επιμένει να χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διαθέτει, τη χειραγώγηση της δικαιοσύνης και τη χρηματοδότηση με δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους ενός φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος, ως ασυλία για την παραβατικότητά της.
Μια κυβέρνηση που αρνείται συστηματικά να αναλάβει την ευθύνη για τις επιλογές της και να δώσει εξηγήσεις στην ελληνική κοινωνία για όλα αυτά που της καταλογίζονται, εθίζοντας το εκλογικό σώμα στην αντίληψη ότι η διαφθορά είναι ενδημική και η εξουσία είναι ταυτόχρονα και εξασφάλιση ατιμωρησίας.
Και εδώ υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα. Γιατί η κυβέρνηση επιδεικνύει αυτή την τόσο ανοιχτά κυνική προσέγγιση, αυτή την άρνηση ανάληψης ευθύνης, αυτή την απουσία λογοδοσίας; Και το λέω γιατί η πιο φυσιολογική αντίδραση θα ήταν να προσπαθήσει να κάνει damage control, να πει ότι ήταν απλώς κάποια «σάπια μήλα», να προσφέρει κάποια εξιλαστήρια θύματα. Ωστόσο, εδώ έχουμε το ακριβώς αντίθετο: μια κυβέρνηση που ουσιαστικά μας λέει «στα μούτρα» ότι «θα κάνουμε ό,τι θέλουμε και λογαριασμό δεν θα δώσουμε σε κανένα».
Νομίζω ότι o λόγος είναι ότι θέλει να ταυτίσει την εξουσία με αυτού του είδους τον κυνισμό και εμμέσως να πει ότι όποιος και να ήταν στην εξουσία, τα ίδια θα έκανε.
Μόνο που αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο λάθος που κάνει αυτή η κυβέρνηση. Γιατί αυτό το «όλοι ίδιοι είναι», δεν είναι το ισχυρό της σημείο, είναι, στην πραγματικότητα, η αχίλλειος πτέρνα της. Για τον πάρα πολύ απλό λόγο ότι δεν είναι όλοι ίδιοι.
Δεν έρχονται όλοι στην εξουσία με σκοπό «να πιάσουν την καλή». Δεν θεωρούν αυτονόητο συμπλήρωμα της άσκησης πολιτικής την εξυπηρέτηση συμφερόντων. Δεν αντιμετωπίζουν όλοι τη νομοθέτηση ως συναλλαγή. Δεν συγκροτούν τον κρατικό μηχανισμό με στελέχη που απαιτούν «να μη βγουν χαμένα» από την όλη εμπλοκή τους με την κυβερνητική διαχείριση. Δεν επιδιώκουν να χειραγωγήσουν θεσμούς και να υπονομεύσουν τη δημοκρατική διαδικασία.
Και αυτό το λάθος έρχεται να συναντήσει ένα άλλο λάθος: την εκτίμηση ότι η κοινωνία δεν νοιάζεται για τα θέματα που αφορούν την ηθική πολιτική. Γιατί είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι πρωτίστως νοιάζονται για το μεροκάματο και για το ενοίκιο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνουν ότι η διαφθορά και η κλεπτοκρατία σε βάρος τους λειτουργεί και στηρίζεται στη διασπάθιση πόρων, που κανονικά θα έπρεπε να πηγαίνουν για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών.
Και για αυτόν τον λόγο να είναι βέβαιοι στην κυβέρνηση ότι οι πολίτες όταν έρθει η ώρα και τα σκάνδαλα θα θυμηθούν και τη διαφθορά.
Πάνω από όλα θα ψηφίσουν με βάση την εκτίμηση ότι δεν είναι όλοι ίδιοι…
IN.GR
