Μέσα σε λίγες ώρες, οι εικόνες από τη Θέουτα πέρασαν από την πραγματικότητα μιας μεταναστευτικής κρίσης στο πεδίο μιας παγκόσμιας ιδεολογικής σύγκρουσης. Από τον Ντόναλντ Τραμπ και την Τζόρτζια Μελόνι μέχρι τον… Άδωνι Γεωργιάδη και τον Θάνο Πλεύρη στην Ελλάδα, το μήνυμα ήταν σχεδόν ταυτόσημο: οι εικόνες στα ισπανικά σύνορα αποτελούν, σύμφωνα με το αφήγημα της Δεξιάς, την απόδειξη ότι οι πολιτικές της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς απέτυχαν και ότι μόνο η αυστηρή αποτροπή μπορεί να προστατεύσει τις κοινωνίες.
Τι ξέχασαν
Η ειρωνεία είναι πως όλοι βιάστηκαν να μιλήσουν για «εισβολή» στην Ευρώπη, ξεχνώντας να σημειώσουν δύο βασικά στοιχεία της ιστορίας: Το πρώτο ήταν οι νεκροί που έως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές είχαν φτάσει τους 57. Με απλά λόγια 57 άνθρωποι πνίγηκαν στην αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Κανείς δεν προσπαθεί να περάσει κολυμπώντας ένα υδάτινο εμπόδιο με κίνδυνο της ζωής του αν δεν είναι πραγματικά απελπισμένος. Οι συγκεκριμένοι το έπραξαν και πνίγηκαν.
Το δεύτερο στοιχείο έχει να κάνει με τη δυνατότητα αποτροπής των ισπανικών αρχών. Με τα έως τώρα στοιχεία η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που θέλησαν να περάσουν από το Μαρόκο σε ευρωπαϊκό έδαφος ήδη επέστρεψαν από εκεί που ξεκίνησαν. Εν ολίγοις η Ισπανία δεν αποδείχθηκε «ξέφραγο αμπέλι» όπως θέλησαν να την παρουσιάσουν αρκετοί, με πρώτο και καλύτερο τον… Άδωνι Γεωργιάδη!
Η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη στο Χ είναι χαρακτηριστική: «Θυμίζω, αποθέωναν την πολιτική του Ισπανού Πρωθυπουργού στο Μεταναστευτικό…», έγραψε, επιχειρώντας να συνδέσει την κρίση στη Θέουτα με την απόφαση του Πέδρο Σάντσεθ να νομιμοποιήσει κάποιες χιλιάδες μεταναστών πριν από λίγο καιρό.
Το οξύμωρο του Άδωνι
Το οξύμωρο είναι ότι τα λέει αυτά κάποιος ο οποίος ως υπουργός Εργασίας του ελληνικού κράτους τον Δεκέμβριο του 2023, υπερασπίστηκε την τροπολογία που έδινε τη δυνατότητα σε παράτυπους μετανάστες που βρίσκονταν ήδη στην Ελλάδα, εργάζονταν και πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να λάβουν άδεια διαμονής και εργασίας για τρία χρόνια.
Παράλληλα, είχε αναφερθεί στην ανάγκη κάλυψης των κενών στην αγορά εργασίας, ειδικά στον πρωτογενή τομέα. Ο ίδιος είχε μιλήσει για διακρατικές συμφωνίες με χώρες όπως η Γεωργία, η Μολδαβία και η Ινδία για την έλευση εργατών γης.
Η Ισπανία επί της ουσίας δεν έκανε κάτι παραπάνω από όσα είχε υποστηρίξει τότε ο κ. Γεωργιάδης. Αναγνωρίζοντας το πρόβλημα εργατικού δυναμικού ειδικά στον πρωτογενή αγροτικό και τουριστικό τομέα, προχώρησε στη νομιμοποίηση μεταναστών προκειμένου να στηρίξουν την οικονομία της.
Αντίστοιχα προβλήματα έχει και η Ελλάδα και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό, καθώς οι αμοιβές εργασίας σε χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία ήταν μεγαλύτερες απ’ τις δικές μας. Αυτό είχε ως συνέπεια όπως πολλοί από τους αλλοδαπούς εργάτες γης να προτιμούν αυτές τις χώρες και όχι την Ελλάδα.
Οι μετανάστες ως «πρόβλημα» και ως «λύση»
Προφανώς για τον κ. Γεωργιάδη, αλλά και για τη δεξιά-ακροδεξιά ιδεολογία οι μετανάστες είναι «πρόβλημα» όταν μιλάμε για σύνορα, αλλά «λύση» όταν μιλάμε για τα χωράφια, τον τουρισμό και γενικότερα την αγορά εργασίας.
Όπως φαίνεται λοιπόν, εδώ περισσεύει η υποκρισία. Και πέραν αυτής είναι τουλάχιστον λαϊκισμός η εργαλειοποίηση ενός τόσο σημαντικού ζητήματος με διεθνή χαρακτηριστικά, στο δίλημμα «ασφάλεια ή χάος», όπου η Δεξιά εμφανίζεται ως ο μοναδικός υπερασπιστής της τάξης και η Αριστερά-Κεντροαριστερά παρουσιάζονται ως δύναμη ανίκανη να διαχειριστεί την πραγματικότητα.
Κάν’το όπως ο Τραμπ
Το… επιχείρημα που ακολουθεί η δεξιά πλευρά συμπεριλαμβάνει και το αίσθημα της απειλής: «Για να ξέρουμε τί θα πάθουμε και εδώ εάν ποτέ γυρίσουν στην εξουσία», προειδοποίησε ο Άδωνις Γεωργιάδης, ενώ παρόμοιο σχόλιο έκανε και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, υποστηρίζοντας σε συνέντευξή του στο Fox πως οι ίδιες εικόνες θα επαναληφθούν σε τρία χρόνια στις ΗΠΑ, εάν κερδίσουν τις εκλογές οι Δημοκρατικοί.
Και βέβαια, ο Αμερικανός πρόεδρος έσπευσε να σημειώσει πως τα όσα συμβαίνουν στην Ισπανία είναι αποτέλεσμα από πολιτικές που ο ίδιος χαρακτήρισε «αριστερές» ή «παγκοσμιοποιητικές».
Η σύμπτωση των δύο παρεμβάσεων δεν είναι τυχαία. Παρά τις διαφορετικές συνθήκες σε Ελλάδα και Ηνωμένες Πολιτείες, η βασική πολιτική γραμμή είναι κοινή: το μεταναστευτικό αποτελεί το πεδίο όπου η Δεξιά επιχειρεί να εμφανιστεί ως η δύναμη της τάξης, της ασφάλειας και της προστασίας της εθνικής κυριαρχίας.
Και βέβαια μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός, ειδικά για την περίπτωση της Ελλάδας που βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, ότι ο κ. Γεωργιάδης επιχειρεί με τέτοιες τοποθετήσεις να προσελκύσει και πιο συντηρητικό κοινό -έως ακραίο- το οποίο ενδεχομένως στην κάλπη να προτιμήσει το κόμμα Σαμαρά, την Λατινοπούλου ή τον Κυριάκο Βελόπουλο.
Σε τι δεν απαντά το δεξιό αφήγημα
Το πρόβλημα με το δεξιό αφήγημα είναι ότι επιλέγει μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητας. Οι κυβερνήσεις που υιοθετούν σκληρή ρητορική για τα σύνορα συχνά αποφεύγουν να απαντήσουν σε δύσκολα ερωτήματα: ποιος θα εργάζεται σε οικονομίες που γερνούν δημογραφικά, ποιος θα καλύψει ανάγκες σε τομείς όπου υπάρχει έλλειψη εργατικών χεριών, πώς θα αντιμετωπιστούν οι πραγματικές αιτίες που οδηγούν εκατομμύρια ανθρώπους στη μετακίνηση πληθυσμών.
Επιπλέον την ώρα που η παγκόσμια Δεξιά-Ακροδεξιά μιλά για «πρόβλημα», οι οικονομίες της Ευρώπης δείχνουν ότι σε μεγάλο βαθμό χρειάζονται τους μετανάστες εργαζόμενους. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει καταγράψει ότι η μετανάστευση συνέβαλε σημαντικά στην αύξηση της απασχόλησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην κάλυψη ελλείψεων εργατικού δυναμικού, σε μια περίοδο δημογραφικής γήρανσης και μείωσης του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας, ειδικά μετά την πανδημία.
Τι λέει ο ΟΟΣΑ
Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει επίσης ότι οι μετανάστες αποτελούν σημαντικό τμήμα του εργατικού δυναμικού στις ανεπτυγμένες οικονομίες και ότι η συμβολή τους αφορά όχι μόνο την απασχόληση, αλλά και τη φορολογία, την επιχειρηματικότητα και την κάλυψη αναγκών σε κρίσιμους κλάδους.
Εν κατακλείδη, είναι γνωστό τοις πάσι ότι κανένα κράτος δεν έχει λύσει το μεταναστευτικό απλώς υψώνοντας φράχτες ή ενισχύοντας την αποτροπή. Οι μεταναστευτικές ροές δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο που σταματά στα σύνορα, αλλά αποτέλεσμα πολέμων, φτώχειας, πολιτικής αστάθειας και διεθνών ανισορροπιών.
Αυτό όμως δημιουργεί μια επικίνδυνη απλοποίηση. Γιατί μια δημοκρατική πολιτεία δεν κρίνεται μόνο από το πόσο αποτελεσματικά εμποδίζει την είσοδο ανθρώπων, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο, προστατεύει τα δικαιώματα και αναζητά βιώσιμες λύσεις.
IN.GR
