Μία εβδομάδα μετά την παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και τις εξαγγελίες του για ένα πακέτο «παροχών» ενόψει και των εκλογών, είναι σαφές ότι τα μέτρα αυτά δεν πέρασαν στην κοινωνία, ούτε προκάλεσαν κάποια θετική μεταστροφή της κοινής γνώμης.
Αντιθέτως, πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο είχαν «προσωπικές απόψεις» όπως αυτές του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη για τον περιορισμό της διάρκειας της επιδότησης ανεργίας στους δύο μήνες. Ίσως γιατί αναδείκνυαν τους πραγματικούς μετεκλογικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης.
Η εξέλιξη αυτή θα έπρεπε να είναι αναμενόμενη από το κυβερνητικό επιτελείο. Όταν μιλάμε για μια κυβέρνηση που στις εκλογές θα έχει συμπληρώσει οκτώ χρόνια στη διακυβέρνηση, είναι σαφές ότι στη γνώμη των ψηφοφόρων θα μετρήσει πολύ περισσότερο η αποτίμηση που κάνουν για αυτά τα οκτώ χρόνια και το εάν και σε ποιο βαθμό θέλουν να συνεχίσουν να ζουν σε ένα ανάλογο πλαίσιο, παρά η μία ή η άλλη προεκλογική υπόσχεση.
Και η αποτίμηση του έργου της κυβέρνησης δεν είναι καθόλου θετική και αυτό δεν πρόκειται εύκολα να αλλάξει τους επόμενους μήνες. Άλλωστε, ήδη αρχίζουν και σχηματίζονται σύννεφα ιδίως στην οικονομία. Ο πληθωρισμός του Αυγούστου μετρήθηκε στο 3,8%, παρότι ο Αύγουστος είναι μήνας εκπτώσεων. Οι εξελίξεις γύρω από τα στενά του Ορμούζ έχουν ήδη πυροδοτήσει έναν κύκλο αυξήσεων στις τιμές, όχι μόνο των καυσίμων – και ξέρουμε πως όταν μια αύξηση φτάσει στην αντλία δύσκολα αντιστρέφεται – αλλά και του φυσικού αερίου, κάτι που με τη σειρά του θα σημαίνει αύξηση του ενεργειακού κόστους και του κόστους θέρμανσης. Η παγκόσμια αναταραχή γύρω από τα ομόλογα και η αύξηση των αποδόσεών τους, σε μεγάλο βαθμό στη βάση των εκτιμήσεων ότι ο πληθωρισμός θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα στις αναπτυγμένες οικονομίες, σημαίνει και αύξηση των επιτοκίων σταδιακά. Την ίδια ώρα στη χώρα μας ολοκληρώνεται το Ταμείο Ανάκαμψης και δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι ο κυβερνητικός σχεδιασμός για αξιοποίηση εθνικών πόρων θα μπορέσει να συντηρήσει μια ανάλογη δυναμική.
Όλα αυτά σημαίνουν αυξημένη πίεση στα νοικοκυριά και συνέχιση της κρίσης κόστους ζωής που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στον πυρήνα της αποδοκιμασίας της κυβερνητικής πολιτικής. Την ίδια ώρα η επιμονή της κυβέρνησης σε μια πολεμική εναντίον των κομμάτων της αντιπολίτευσης ότι τα μέτρα που προτείνουν «δεν είναι κοστολογημένα» ή ότι «θα ρίξουν την οικονομία στα βράχια» δύσκολα περνάει σε μια κοινωνία που θεωρεί ότι και πόροι υπάρχουν και περιθώρια για μια πολιτική με κοινωνικό πρόσωπο που κάπως να ανακουφίζει τα νοικοκυριά από τη μεγάλη οικονομική πίεση που δέχονται αυτή τη στιγμή.
Αυτός είναι ο λόγος που ήδη η κυβέρνηση επιδεικνύει μια έντονη αμηχανία. Αυτό, επίσης εξηγεί, γιατί προσπαθεί και πάλι να επενδύσει σε ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των εθνικών θεμάτων. Βεβαίως, εδώ προσπαθεί να κρατήσει μια δύσκολη ισορροπία, γιατί εάν επενδύσει πολύ στο ότι υπάρχει «εξ Ανατολών κίνδυνος», τότε κινδυνεύει να βρεθεί έκθετη στην κριτική ότι αυτό οφείλεται στη δική της πολιτική των «ήρεμων νερών», ενώ εάν προσπαθήσει να ακουστεί καθησυχαστική απέναντι στα σημάδια μιας μεγαλύτερης τουρκικής επιθετικότητας, τότε δύσκολα θα μπορεί να αξιοποιήσει τους «εθνικούς κινδύνους» ως μοχλό πίεσης για εκλογική συσπείρωση.
Τι απομένει στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Να επιμείνουν στο ότι είναι η μόνη σοβαρή δύναμη διακυβέρνησης που υπάρχει στη χώρα και πως οποιαδήποτε άλλη επιλογή οδηγεί στο χάος και την ακυβερνησία. Βεβαίως, ούτε αυτό περνάει εύκολα στην κοινή γνώμη. Και αυτό γιατί ούτε υπάρχει κάποιος σχηματισμός της αντιπολίτευσης που να υπόσχεται «μεγάλες ανατροπές» ή «ρήξεις», καθώς οι προτάσεις αφορούν την αναδιανομή, την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή, ούτε βεβαίως μπορεί κανείς να ελπίζει όντως ότι 12 χρόνια μετά θα μπορεί ακόμη το «2015» να λειτουργεί ως αποτελεσματικός «μπαμπούλας».
Ακόμη και η επένδυση που γίνεται και από την κυβέρνηση και από τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης στο γεγονός ότι παραμένει πρώτη στις δημοσκοπήσεις η Νέα Δημοκρατία, ολοένα και περισσότερο δεν εκπέμπει το μήνυμα ότι «ΝΔ πρώτη δύναμη», αλλά το μήνυμα «τα τρία τέταρτα της κοινωνίας είναι αντίθετα στη Νέα Δημοκρατία και την πολιτική της». Εξ ου και η τόσο έντονη καταγραφή ενός αιτήματος πολιτικής αλλαγής.
Και τα πράγματα, όσο περνάει ο καιρός θα γίνονται δυσκολότερα για την κυβέρνηση. Και ο λόγος είναι ότι όσο θα παγιώνεται στην κοινή γνώμη η αίσθηση ότι έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που εκφράζει μια μειοψηφία του εκλογικού σώματος, που δεν μπορεί να διεκδικήσει την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία σε οποιαδήποτε περίπτωση, θα επιτείνει την τάση αναζήτησης της δύναμης εκείνης που θα μπορεί να συσπειρώσει με όρους διαμόρφωσης μιας κυβερνητικής εναλλακτικής.
Στην πραγματικότητα η προεκλογική περίοδος που έχει ανοίξει και ο τρόπος που πλέον τα πολιτικά ερωτήματα τίθενται με έναν σαφή τρόπο, αναδεικνύοντας τα πραγματικά διλήμματα που αντιμετωπίζει η χώρα ως προς την πορεία που θα πάρει, πρωτίστως το εάν θα υπάρξει μια στροφή προς περισσότερη δημοκρατία και δικαιοσύνη, θα συμβάλει στο να μετασχηματιστεί μια δυσαρέσκεια κατακερματισμένη και εξατομικευμένη, σε ένα πλατύτερο κίνημα για την αλλαγή. Και όταν διαμορφωθεί ένας τέτοιος κοινωνικός σχηματισμός, αυτό θα έχει αντανάκλαση και στον εκλογικό σχηματισμό. Και τότε η κυβέρνηση θα σταματήσει να λέει ότι δεν έχει αντίπαλο.
IN.GR
