ΚείμενοΚώστας Κοφινάς
Το ερυθρόλευκο τρένο έχει μπει στις ράγες και συνεχώς προοδεύει, ενώ την πόρτα χτυπούν κι άλλα ταλέντα που βλέπουν πως στο Νέο Φάληρο τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.
Το παραδέχονται όλοι οι αντίπαλοι: ο Ολυμπιακός άξιζε στο 100% την κατάκτηση του εφετινού τίτλου. Γιατί υπήρξε η αναμφίβολα καλύτερη ομάδα. Και όταν όσοι βρίσκονται «απέναντι» σου βγάζουν το καπέλο, τότε σίγουρα κάτι έχει κάνει πολύ καλά. Εως εξαιρετικά.
Θα μπορούσε να ειπωθεί πως οι Ερυθρόλευκοι ήρθαν με δύναμη από την περασμένη σεζόν. Πάει να πει ότι τότε έβαλαν τις βάσεις και στη συνέχεια βρίσκονται σε μια διαρκή εξέλιξη. Κομβικό σημείο; Οι κινήσεις που έγιναν τον περασμένο χειμώνα, πριν από περίπου 14 μήνες. Ηταν αρχικά οι μεταγραφές, η ενίσχυση της ραχοκοκαλιάς της ενδεκάδας και οι ενέσεις ποιότητας που έφεραν και την θριαμβευτική κατάκτηση του Conference League. Ο Κάρμο με την υπέροχη περυσινή του σεζόν.
Ο Ορτα με την πολυκύμαντη προσφορά. Ο Τσικίνιο που έδωσε και δίνει τόσα πολλά. Κυρίως όμως ο Μεντιλίμπαρ. Ο άνθρωπος που άλλαξε τη νοοτροπία όλων μας και ταυτόχρονα έφερε τους δικούς του κανόνες και ένα ποδόσφαιρο πέρα από τα συνηθισμένα για τον μέσο Ελληνα. Ο Μεντιλίμπαρ λες και είχε ένα μαγικό ραβδάκι, κατάφερε να διώξει κάθε σύννεφο αμφιβολίας από τον Ρέντη. Οι παίκτες πίστεψαν παραπάνω στον εαυτό τους. Όταν κατάφερε και έφτασε στον κολοφώνα της δόξας με την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου, οι πάντες αντιλήφθηκαν πως αυτός ο προπονητής δεν έχει μόνο ικανότητες αλλά και ένα άστρο. Τον ακολουθούν τυφλά. Τι πέτυχε τούτη τη σεζόν;
Μια μετάγγιση του Ολυμπιακού με νέο αίμα. Δεν είναι τόσο απλό να χάνεις δύο ποιοτικούς ποδοσφαιριστές όπως είναι ο Φορτούνης και ο Ποντένσε και να παρουσιάζεις σύνολο αρκούντος ελκυστικό και αναμφίβολα δυνατό. Η ομάδα του είναι σιδερένια και με ατσάλινη πειθαρχία. Δεν …μασά από καμμιά έδρα. Οι πάντες μπαίνουν και βγαίνουν χωρίς να υπάρχουν βασικοί και αναπληρωματικοί με τη στενή έννοια του όρου. Ο Μπιανκόν όταν είναι στον πάγκο, μοιάζει να το ζει όσο ένας βασικός.
Ο Κάρμο δεν ενοχλείται όταν δίνει τη θέση του στον Πιρόλα. Ο Μουζακίτης αποτελεί εύρημα και αποτελεί μηχανάκι 18 ετών. Ο Γιάρεμτσουκ δεν είπε το παραμικρό που τόσο καιρό ήταν πίσω στην ιεραρχία κι ας είναι διεθνής φορ. Ο δε Κωστούλας, αυτός ο τόσο χαρισματικός κυνηγός, ξεπετάχθηκε με τον Μεντιλίμπαρ που του πρόσφερε απλόχερα την εμπιστοσύνη του.
Όλα τα ανωτέρω δεν είναι καθόλου αυτονόητα. Δείχνουν πως ακόμη είμαστε στο μέσον της διαδρομής. Το ερυθρόλευκο τρένο έχει μπει στις ράγες και συνεχώς προοδεύει, ενώ την πόρτα χτυπούν κι άλλα ταλέντα που βλέπουν πως στο Νέο Φάληρο τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Κυρίως γιατί όλοι στη διοίκηση Μαρινάκη και τον οργανισμό του Ολυμπιακού παλεύουν στον μέγιστο βαθμό ώστε να φτιάξουν μια ομάδα ονειρεμένη. Και το καταφέρνουν. Ρωτήστε και τους αντιπάλους!
IN.GR
