Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Αυτοί που στηρίζουν πραγματικά τη διαπλοκή
Το Σαββατοκύριακο είχαμε ένα σημαντικό γεγονός που συγκεφαλαίωσε όλα όσα είναι προβληματικά με τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο άνθρωπος που αντικειμενικά βρέθηκε στο επίκεντρο ενός από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα παράνομων υποκλοπών στην Ευρώπη, έδωσε συνέντευξη σε ένα μέσο ενημέρωσης το οποίο ετοιμάζεται να αγοράσει όμιλος επιχειρήσεων που έχει γιγαντωθεί πρωτίστως χάρη σε ένα εντυπωσιακό πλήθος συμβάσεων για ευρωπαϊκά έργα με υπουργεία και δημόσιους οργανισμούς.
Στη συνέντευξη αυτή αφού είπε ότι παραιτήθηκε επειδή κάποιος έπρεπε να το πάρει επάνω του για το καλό της παράταξης, στη συνέχεια για άλλη μια φορά αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που έχουν προκύψει γύρω από αυτήν την υπόθεση, και για τα οποία πρώτος από όλους ο ίδιος ο ελληνικός λαός απαιτεί απαντήσεις. Ερωτήματα που αφορούν το ποιος αποφάσισε την παρακολούθηση υπουργών, αξιωματικών, δικαστικών, πολιτικών και δημοσιογράφων, το ποια ακριβώς ήταν η σχέση με τους επιχειρηματίες που έφεραν το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, το πώς πληρώθηκε αυτό. Ερωτήματα τα οποία αρνήθηκε πεισματικά να διερευνήσει η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, αλλά διερεύνησε το Μονομελές Πλημμελειοδικείο.
Υπό κανονικές συνθήκες αυτή η εξέλιξη θα έπρεπε να είχε προκαλέσει τεράστιο θόρυβο. Θα έπρεπε να υπάρχουν «πρωτοσέλιδα» και να είναι πρώτο θέμα, βάζοντας επιτακτικά την απαίτηση ότι αφού αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του ο Γρηγόρης Δημητριάδης θα πρέπει να δώσει πραγματικές απαντήσεις. Θα έπρεπε, ακόμη, να έψαχναν να δουν τι ακριβώς συμβαίνει με την εταιρεία που ετοιμάζεται να αγοράσει την εφημερίδα στην οποία έδωσε συνέντευξη ο Γρηγόρης Δημητριαδης.
Όμως, σε ένα μεγάλο μέρος του φιλοκυβερνητικού μιντιακού οικοσυστήματος είδαμε είτε να μην τίθεται κανένα ερώτημα, είτε να προβάλλονται οι δηλώσεις του Δημητριάδη ως ένδειξη της αναγκαίας πολιτικής του επιστροφής. Είδαμε «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» όπως τον Άρη Πορτοσάλτε να βγαίνουν και όχι μόνο να αναπαράγουν επιδοκιμαστικά τη συνέντευξη Δημητριάδη αλλά και να επιτίθενται στα μέσα ενημέρωσης που έθεσαν τα σημαντικά ερωτήματα όπως το in, κατηγορώντας τα ότι με το να ασκούν κριτική στην κυβέρνηση απλώς επιβεβαιώνουν ότι είναι διαπλεκόμενα. Δηλαδή, αντιπροσωπεύουν τη διαπλοκή τα Μέσα που την καταγγέλλουν και δεν την αντιπροσωπεύουν τα Μέσα και οι δημοσιογράφοι που χρόνια τώρα ξεπλένουν, με το αζημίωτο προφανώς, αυτή την κυβέρνηση, που συστηματικά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, αποσιωπώντας τη διαρκή θεσμική παραβατικότητα της κυβέρνησης.
Και βέβαια την ίδια στιγμή, όπως άλλωστε κάνει και ο ίδιος ο Γρηγόρης Δημητριάδης στη συνέντευξή του, δεν παραλείπουν να μιλούν απαξιωτικά για τον Νίκο Ανδρουλάκη και όλους όσους αρνήθηκαν να «καταπιούν» αυτή την πρωτοφανή παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε αντίθεση με τους υπουργούς της κυβέρνησης που παρότι ήταν θύματα παράνομων παρακολουθήσεων δεν έκαναν ουσιαστικά τίποτα, παρακωλύοντας τη δικαιοσύνη και συμβάλλοντας στην συγκάλυψη. Για να μην αναφερθούμε στη χυδαία αντιμετώπιση ενός Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που απλώς επέλεξε να μην είναι «συνένοχο στο έγκλημα» και στάθηκε στο ύψος του θεσμικού του ρόλου και προφανώς όλων των δημοσιογράφων που αρνούνται να είναι κυβερνητικά λιβανιστήρια και επιμένουν να αναζητούν την αλήθεια.
Γιατί σε τελική ανάλυση όντως δεν είναι όλοι ίδιοι σε αυτή τη χώρα. Ποτέ δεν ήταν, σε καμία στιγμή της ιστορίας της. Πάντα ένα βαθύ χάσμα, ηθικό και αξιακό χωρίζει αυτούς που υψώνουν ανάστημα απέναντι στη διαφθορά και τη διαπλοκή και αυτούς που συστηματικά τη συγκαλύπτουν και συχνά σιτίζονται από αυτή.
Στη χώρα δεν διεξάγεται απλώς μια πολιτική μάχη, μια έντονη πολιτική αντιπαράθεση, έστω ως ένα βαθμό «πολιτικό παιχνίδι». Αλλά ένας βαθύτερος και κρίσιμος πόλεμος για την ψυχή της, μια σύγκρουση για το εάν θα εμπεδωθεί η πολιτική ανηθικότητα ο κυνισμός και η πραγματική τοξικότητα, έστω και καμουφλαρισμένη ως νεοφιλελεύθερη κανονικότητα, ή εάν η χώρα θα αποκτήσει ξανά δημοκρατική πολιτική λειτουργία, κανόνες και θεσμούς (και λειτουργούς αυτών των θεσμών) που θα μπορούν να σταθούν στο ύψος των ευθυνών τους.
IN.GR
