Γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Η χυδαία απόπειρα «δολοφονίας χαρακτήρα» σε βάρος του Νίκου Ανδρουλάκη, απλώς επιβεβαιώνει τη βαθύτερη ανηθικότητα του συστήματος που κυβερνά
Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται αυτή τη στιγμή αντιμέτωπος με μια χωρίς προηγούμενο επιχείρηση δολοφονίας χαρακτήρα.
Ένα ολόκληρο πολιτικό και μηντιακό σύστημα, που περιλαμβάνει το Μέγαρο Μαξίμου, υπουργούς, δημοσιογραφικά στελέχη έτοιμα να κρυφτούν πίσω από ψευδώνυμα, εδώ και μέρες μηρυκάζει στοιχεία γνωστά σε μια προσπάθεια να πείσει ότι στην περίπτωση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ πρόκειται για έναν άνθρωπο που ζει πλουσιοπάροχα με λεφτά του δημοσίου, με βάση στοιχεία δηλωμένα και γνωστά εδώ και χρόνια, και που όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης έδωσε όλες τις απαραίτητες εξηγήσεις αντί να ζητήσουν συγγνώμη έσπευσαν να ξανασηκώσουν το θέμα υποστηρίζοντας ότι τίθεται ζήτημα ακόμη και παραβίασης της νομοθεσίας.
Όμως, είναι σαφές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με καμιά παραβίαση της νομιμότητας, αλλά με μια εντυπωσιακή προσπάθεια σπίλωσης ενός πολιτικού από ένα σύστημα που σήμερα εκπροσωπεί τη θεσμική παραβατικότητα στη χώρα.
Δηλαδή με ψεύδη κατασκευάζουν μια δήθεν παρανομία και κατηγορούν τον Ανδρουλάκη, αυτοί που δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν πρώτα την ΕΥΠ και μετά το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό για να μπορούν να «κρατούν» και να εκβιάζουν υπουργούς – συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης που σήμερα πρωτοστατούν στη λασπολογία και τη συκοφαντία σε βάρος του Ανδρουλάκη-, ανώτατους αξιωματικούς, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, και φυσικά πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη.
Αυτοί που ακόμη και όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο των υποκλοπών όχι μόνο το υποτίμησαν, όχι μόνο προχώρησαν σε παρακώλυση δικαιοσύνης αρνούμενοι να καταθέσουν μηνύσεις ή έστω να παραδώσουν τα τηλέφωνά τους για έλεγχο, όχι μόνο αξιοποίησαν τη χειραγώγηση της δικαιοσύνης για να αποκομίσουν τις διαβόητες διαδοχικές αρχειοθετήσεις της υπόθεσης από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, αλλά και δεν δίστασαν να επιτεθούν στον Νίκο Ανδρουλάκη λέγοντας, εμμέσως πλην σαφώς, «είσαι σίγουρος ότι θες να βγει στη φόρα η παρακολούθησή σου;». Για να μην αναφερθώ στο πώς όλοι αυτοί έχουν κυριολεκτικά ηρωοποιήσει τον Γρηγόρη Δημητριάδη, έναν άνθρωπο που εξακολουθεί να μην δίνει τις απαντήσεις που μπορεί να δώσει για αυτή την υπόθεση που παραμένει ένα ανοιχτό τραύμα στη δημοκρατία μας.
Αυτοί που στη συνέχεια προσπάθησαν να μας πείσουν ότι όλα είναι ΟΚ με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την ώρα που η χώρα βρίσκεται στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών αρχών ακριβώς επειδή τίποτα δεν ήταν ΟΚ, αλλά αντιθέτως ευρωπαϊκοί πόροι διασπαθίζονταν για προεκλογικούς σκοπούς. Αυτοί που επίμονα και συστηματικά προσπάθησαν να μπαζώσουν τις πραγματικές και μεγάλες κυβερνητικές ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών.
Τώρα όλοι αυτοί αποφάσισαν να στοχοποιήσουν ξανά τον Νίκο Ανδρουλάκη. Και δεν το κάνουν απλώς από κάποιο προεκλογικό πολιτικό υπολογισμό. Σε τελική ανάλυση, όταν επιτίθεσαι τόσο συστηματικά και τόσο χυδαία σε κάποιον, μπορεί στο τέλος το αποτέλεσμα να είναι το ακριβώς αντίθετο: να τον κάνεις στα μάτια της κοινής γνώμης να φαίνεται συμπαθής. Το κάνουν γιατί θέλουν να εκδικηθούν τον Νίκο Ανδρουλάκη, γιατί δεν κατάπιε αδιαμαρτύρητα την σε βάρος του παρακολούθηση, ούτε έσκυψε το κεφάλι όταν τον απείλησαν ότι «θα τον κρεμάσουν στα μανταλάκια», αλλά επέμεινε να δίνει έναν μεγάλο αγώνα ενάντια στον πλήρη εξευτελισμό του κράτους δικαίου στη χώρα αλλά και να κατονομάζει ως κύριους υπευθύνους το Μέγαρο Μαξίμου, τον Γρηγόρη Δημητριάδη και τελικά τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το κάνουν, όμως, και γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης αρνήθηκε να ακολουθήσει το «σενάριο» που είχαν προκαταβολικά φτιάξει για το ΠΑΣΟΚ αυτά τα κέντρα εξουσίας και διαπλοκής, και που δεν ήταν άλλο από το να προσφέρει την υποστήριξή του στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν τα εκλογικά αποτελέσματα δεν θα του δίνουν την αυτοδυναμία που επιδιώκει. Το γεγονός ότι ο Ανδρουλάκης όχι μόνο ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, επαναφέροντας ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ εντός της δημοκρατικής παράταξης, αλλά και επίμονα κατοχύρωσε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αρνούμενος να την παραχωρήσει (ή να τη συνδιαχειριστεί) σε όσες και όσους υποστηρίζουν τη μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε τμήμα του κυβερνητικού οικοσυστήματος, είναι κάτι που δεν το συγχώρησαν ποτέ όλοι αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε απολύτως στη χώρα.
Αυτό σημαίνει ότι σε σχέση με την υπόθεση αυτή δεν χωρούν κοντόθωροι κομματικοί υπολογισμοί. Αυτό που απειλείται δεν είναι η εκλογική επίδοση του ΠΑΣΟΚ. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι πλάι στη «νομιμοποίηση» της θεσμικής παραβατικότητας της σημερινής κυβέρνησης, να «κανονικοποιηθεί» η χυδαιότητα, η λασπολογία, η συκοφαντία, ο νεοαυριανισμός και η εργαλειοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών για να εκτελούνται «πολιτικά συμβόλαια». Γιατί αυτές οι πρακτικές δεν αφορούν απλώς έναν πολιτικό αρχηγό, ούτε ένα κόμμα. Αφορούν το εάν θα αφήσουμε να κυριαρχήσουν στην πολιτική ζωή οι λογικές και πρακτικές του πολιτικού κουτσομπολισμού, του γενικευμένου κανιβαλισμού, της υποκατάστασης της πολιτικής αντιπαράθεσης με την αβάσιμη καταγγελιολογία και τελικά την γκαιμπελική αντίληψη του «λέγε, λέγε, στο τέλος κάτι θα μείνει». Αφορούν το εάν θέλουμε να έχουμε δημοκρατικές κυβερνήσεις με λογοδοσία, ή «καθεστώτα» χωρίς νομιμοποίηση αλλά με ολοένα και αυξανόμενη εξουσία και αυθαιρεσία.
Η προσπάθεια αυτή «δολοφονίας χαρακτήρα» του Νίκου Ανδρουλάκη πρέπει να πέσει στο κενό. Όχι επειδή κάποιος συμφωνεί με τον Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά κανένας δεν πρέπει να αποδεχτεί αυτή την ηθική κατρακύλα της πολιτικής ζωής της χώρας. Γιατί με τη δημοκρατία, δεν μπορούμε, ούτε πρέπει, να παίζουμε.
IN.GR
