Στον πέμπτο τελικό ο Ολυμπιακός επικράτησε του Παναθηναϊκού ευκολότερα από ότι δείχνει το τελικό 89-85 και κατέκτησε το τέταρτό του πρωτάθλημα τα τελευταία πέντε χρόνια και 16ο συνολικά.
Η αλήθεια είναι πως ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε στους τελικούς πιο ανταγωνιστικός από ότι περίμεναν οι περισσότεροι, όμως αυτή του η θετική παρουσία (κι όχι σε όλα τα παιχνίδια) ήταν και το μοναδικό καλό διάστημα σε ολόκληρη της σεζόν. Ήταν το μοναδικό διάστημα που έδειξε να εξαντλεί τα περιθώρια που είχε για τη νίκη, να παίζει ενωμένος σαν ομάδα και να παίζει και για τον προπονητή του. Σε όλο το υπόλοιπο όμως δεν το έκανε.
Αντιθέτως ο Ολυμπιακός παρουσίασε στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς ένα σύνολο με ρόλους, με αυτοματισμούς, με προσωπικότητα και πάνω από όλα με μπασκετική ισορροπία. Ούτε οι ερυθρόλευκοι τα έκαναν όλα τέλεια. Υπήρχαν παιχνίδια που κάποιοι παίκτες τους υστέρησαν (ακόμη και οι Βεζένκοφ, Φουρνιέ), ή που ο Γιώργος Μπαρτζώκα δεν χειρίστηκε καλά μια κατάσταση (όπως πχ τον τέταρτο τελικό), αλλά αυτές οι ολιγωρίες αποτελέσαν την εξαίρεση.
Γιατί όταν εν τέλει κρίνονταν πράγματα όπως η πρωτιά στην κανονική περίοδο της Basket League και της Euroleague, ο Ολυμπιακός έκανε αυτό που έπρεπε για να τις καπαρώσει. Το ίδιο έκανε στον τελικό του ελληνικού Σούπερ Καπ, το ίδιο στα δύο νοκ-άουτ παιχνίδια του Final Four της Euroleague, όπως επίσης και στους τελικούς του πρωταθλήματος.
Και βεβαίως οι Πειραιώτες «εμφάνισαν» έναν Εβάν Φουρνιέ πραγματικό ηγέτη στα μεγάλα ματς, παρότι ο Γάλλος φόργουορντ δεν είχε κάνει και την καλύτερη σεζόν φέτος. Το σημαντικό όμως είναι να «μιλήσει» στα δύσκολα όταν η μπάλα «καίει».
Αντιθέτως ο Παναθηναϊκός ξόδεψε ένα σωρό λεφτά παίρνοντας «εκλεκτά» κομμάτια, χωρίς όμως πλάνο και χωρίς την ουσία που είναι να μπορέσεις να τους βρεις ρόλο ώστε όλοι αυτοί να γίνουν ομάδα. Ο Εργκίν Αταμάν είχε στη διάθεσή του μια πλειάδα ικανών παικτών, για να παίζει με ένα πολύ περιορισμένο ρόστερ. Πώς να κρατήσεις ευχαριστημένους τους παίκτες σου έτσι;
Και πώς τα έφερε έτσι η τύχη με τις απουσίες και τους τραυματισμούς που παίκτες που είχαν μπει στο περιθώριο από τον Τούρκο τεχνικό να αναγκαστεί να βασιστεί πάνω τους για να διεκδικήσει την πρόκριση στο Final-4 της Ευρωλίγκας ή το πρωτάθλημα Ελλάδας, όπως ο Τολιόπουλος, ο Μήτογλου και ο Σορτς.
Όσον αφορά τον «Φουρνιέ» του Παναθηναϊκού, δηλαδή τον ηγέτη, ελλείψει του τραυματία Σλούκα όλο το βάρος έπεσε στον Κέντρικ Ναν που δεν μπόρεσε να το σηκώσει όπως αποδείχθηκε. Ο Αταμάν δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τα νεύρα και τα πολλά φάουλ του Αμερικανού, ο οποίος δεν ήταν όσο επιδραστικός ήταν την πρώτη του χρονιά όταν κι οδήγησε το τριφύλλι στην κατάκτηση της Euroleague και του πρωταθλήματος.
Επιπλέον από ένα σημείο και μετά οι πράσινοι αναλώθηκαν στο θέμα της διαιτησίας, ψάχνοντας άλλοθι για την κακή εικόνα και εν τέλει αδίκησαν τους εαυτούς τους και το πολύ καλό ρόστερ που είχαν
Εν τέλει ο Ολυμπιακός κλείνει μια εξαιρετική σεζόν με τους δύο μεγάλους τίτλους, το πρωτάθλημα και την Ευρωλίγκα, αλλά και το Σούπερ Καπ.
IN.GR
