Η Νέα Δημοκρατία είναι σε δύσκολη θέση. Όσο περισσότερο προβάλλει αυτή την εικόνα απόλυτης κυριαρχίας στο πολιτικό παιχνίδι, τόσο λιγότερο ικανή γίνεται να κρύψει την πραγματική της αμηχανία.
Και ο λόγος είναι πολύ απλός: όλος ο σχεδιασμός της, που κατά βάση στηριζόταν σε μια αντιπολίτευση που θα ήταν μια διαρκής κακοφωνία – διασπασμένη, χωρίς ηγεμονικό αφήγημα, περιορισμένη σε κραυγές χωρίς στρατηγική –, έχει πάει περίπατο, από τη στιγμή που εμφανίστηκε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, γεγονός που έχει επαναφέρει την πολιτική αντιπαράθεση σε εκείνη την κανονικότητα, που υποχρεώνει μια κυβέρνηση που θα κάνει εκλογές στην ολοκλήρωση οκταετίας να απολογηθεί για το έργο της και να αναμετρηθεί με το γεγονός ότι η κοινωνία έχει σχηματίσει σαφή και αρνητική εικόνα για αυτή.
Κοντολογίς εκεί που ήξερε ότι οι δημοσκοπήσεις είχαν πολύ αρνητικούς δείκτες, με τη διαφορά ότι αυτοί ήταν ακόμη πιο αρνητικοί για την αντιπολίτευση, τώρα είναι αντιμέτωπη με ένα νέο τοπίο, που κάθε άλλο παρά περίπατο θυμίζει και όπου καλείται να κάνει πραγματική πολιτική.
Μόνο που εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την κυβέρνηση, τη Νέα Δημοκρατία και τελικά τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και ο λόγος είναι ότι πλέον είναι πολύ δύσκολο για την κυβέρνηση να επενδύσει σε ένα θετικό αφήγημα. Γνωρίζουν στο κυβερνητικό επιτελείο ότι οι στατιστικές αλχημείες του κ. Σκέρτσου είναι βολικές για τον Αύγουστο που τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δεν έχουν ύλη και άρα με χαρά τις αναπαράγουν, αλλά δεν είναι ακριβώς ο τρόπος για να πάνε οι βουλευτές στα καφενεία και τις γειτονιές και να πουν στους πολίτες «ψηφίστε μας ξανά, γιατί περνάτε πολύ καλά και έχουμε τις στατιστικές που το αποδεικνύουν». Ούτε μπορούν να υποσχεθούν ότι θα κάνουν τώρα όλα όσα δεν έκαναν τα προηγούμενα οκτώ χρόνια, γιατί πολύ απλά θα βρεθούν αντιμέτωποι με το εύλογο ερώτημα: και ποια εγγύηση μπορείτε να προσφέρετε ότι θα κάνετε τώρα όλα όσα δεν κάνατε τα προηγούμενα οκτώ χρόνια;
Τι μένει; Να προσπαθήσουν να «χτυπήσουν» τον αντίπαλό τους. Και αυτό παίρνει δύο μορφές. Η μία είναι να κάνουν μια μεγάλη επιστροφή στο… 2015 με την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουν τώρα τα φοβικά αντανακλαστικά, που δεν ξύπνησαν ούτε καν το 2019. Ή να δοκιμάσουν την επιστροφή στη ρητορική περί «ψεμμάτων», στην οποία επιδίδεται συστηματικά αν και με παραδειγματική αναποτελεσματικότητα πάλι ο κ. Σκέρτσος.
Η άλλη είναι να προσπαθήσουν να γκρεμίσουν το «ηθικό πλεονέκτημα» του αντιπάλου τους. Και αυτό γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι όσα και να πουν για την τετραετία 2015-2019 το μόνο που δεν μπορούν να πουν είναι ότι υπήρχε τότε το είδος διάχυτης και ενδημικής διαφθοράς που υπάρχει τώρα, με μια κυβέρνηση που είναι όντως ο καλύτερος πελάτης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Αυτό σημαίνει ότι θα ήθελαν να διαμορφώσουν – ακόμη καλύτερα να εμπεδώσουν – στην κοινή γνώμη την αίσθηση ότι πλέον δεν υπάρχει ούτε το «ηθικό πλεονέκτημα» και ότι η πολιτική πρόταση της ΕΛΑΣ εκπροσωπεί τη «διαπλοκή» και τα «συμφέροντα».
Η δυσκολία βέβαια στο να «περάσουν» μια τέτοια «διάχυτη αίσθηση» είναι ότι μια κυβέρνηση που χρεώνεται τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την κακοδιαχείριση ενός Ταμείου Ανάκαμψης που αξιοποιήθηκε πρωτίστως για κομματικούς και μικροπολιτικούς λόγους, καθώς και όλες τις περιπτώσεις επιχειρήσεων που βρέθηκαν να λαμβάνουν πολύ μεγάλο μέρος των έργων και που ως δια μαγείας ταυτόχρονα επένδυσαν σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, πολύ δύσκολα μπορεί να καταγγείλει ένα άλλο κόμμα για διαπλοκή και εξυπηρέτηση συμφερόντων.
Οπότε αυτό που μένει σαν λύση είναι να βρεθεί κάποιο άλλο κόμμα να αναλάβει αυτόν τον ρόλο.
Και κάποιες φορές όλα αυτά δεν χρειάζονται καν κάποιο μεγάλο σχεδιασμό. Αρκεί η πολιτική αμηχανία. Και αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με το ΠΑΣΟΚ.
Γιατί το κόμμα που εξακολουθεί να είναι – ας μην το ξεχνάμε – όχι απλώς η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και η βασική όντως δύναμη κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης μέσα στη Βουλή, το τελευταίο διάστημα αντί να σφυροκοπά την κυβέρνηση για τα νομοσχέδια που φέρνει κατακαλόκαιρο και τα συμφέροντα που προσπαθεί να εξυπηρετήσει, έχει επικεντρωθεί σε έναν μονομέτωπο πόλεμο κατά του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ με επικέντρωση ακριβώς στη θεματική που η κυβέρνηση ξέρει ότι δεν μπορεί να «σηκώσει» μόνη της: δηλαδή, το να τους κατηγορεί ότι «εξυπηρετούν συμφέροντα» και ότι δεν πρόκειται να συγκρουστούν με τη διαφθορά.
Και επειδή είναι βυθισμένοι στην αμηχανία καθώς οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές, δεν κάθονται καν να ελέγξουν αυτά που λένε και γράφουν. Για παράδειγμα υιοθετούν ένα αφήγημα ότι δήθεν η ΕΛΑΣ δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τα σκάνδαλα της ΝΔ όταν αυτό που είπε ο Τσίπρας στη συνέντευξή του στο in ήταν το ακριβώς αντίθετο: ότι θέλει να εξασφαλίσει ότι μια πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της, χωρίς τις σημερινές παρεμβάσεις και τον ασφυκτικό κυβερνητικό εναγκαλισμό, ώστε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους όσοι εμπλέκονται σε αυτή τη γενικευμένη θεσμική παραβατικότητα. Κοντολογίς το αυτονόητο. Για να μην αναφερθώ στο ότι αναφέρθηκε και σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα ιδίως σε σχέση με το χώρο της ενέργειας.
Αντίστοιχα, είναι σχεδόν σουρεαλιστικό να καταγγέλλει το ΠΑΣΟΚ υποστήριξη από την «ολιγαρχία» επειδή κάποια ΜΜΕ απλώς δεν είναι τόσο ψυχαναγκαστικά φιλοκυβερνητικά, σκέφτονται θεσμικά και προσπαθούν να προβάλλουν ισότιμα και τις θέσεις της δημοκρατικής και προοδευτικής αντιπολίτευσης, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου. Ως εάν «κανονικότητα» θα ήταν να είχαμε ένα ασφυκτικά φιλοκυβερνητικό μηντιακό τοπίο όπου κανένα μέσο δεν θα αντιμετώπιζε θετικά την αντιπολίτευση!
Χαμένο όπως είναι το ΠΑΣΟΚ στη μετάφραση της συγκυρίας σε πολιτικό σχεδιασμό, δεν κατορθώνει να δει καν ότι αυτή η επιλογή ενός «μονομέτωπου» αγώνα κατά της ΕΛΑΣ τον μόνο που εξυπηρετεί είναι η Νέα Δημοκρατία, που προφανώς και θα ήταν μάλλον ευτυχισμένη να δει έναν «εμφύλιο» εντός της αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική η ειρωνική αναφορά του Παύλου Μαρινάκη στην κόντρα αυτή -«να χαίρονται το προοδευτικό μέτωπο, αυτό σε άλλο μέτωπο παραπέμπει, όχι σε προοδευτικό, μάλλον σε πολεμικό, κομματικά πολεμικό»- για να καταλήξει σε παραλλαγή της γνωστής επωδού «Μητσοτάκης ή χάος» -«είναι άλλη μία περίπτωση, που αποδεικνύει ότι είναι μονόδρομος, θα έλεγα μια σταθερή κυβέρνηση»-.
Όμως, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα, από μια άποψη πιο σοβαρό: όταν ένα κόμμα της αντιπολίτευσης επιλέγει να επικεντρωθεί σε μια συστηματική επίθεση σε μια άλλη δύναμη της αντιπολίτευσης, τότε, αντικειμενικά σχεδόν, είναι ως να επιλέγει ως ενδεχόμενο, ακόμη και εάν δεν το ομολογεί, να συνεργαστεί με την κυβέρνηση. Και αυτό δεν είναι κάποια «σεναριολογία»: αυτή τη στιγμή το μόνο ενδεχόμενο ώστε να έχουμε μετά τις επόμενες εκλογές κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (και του Κυριάκου Μητσοτάκη) είναι να προσφέρει στήριξη το ΠΑΣΟΚ με αντάλλαγμα κάποια υπουργεία που θα ικανοποιήσουν και τους ευσεβείς πόθους ορισμένων στελεχών του να καθίσουν σε υπουργικό θώκο χωρίς να χρειάζεται μεταγραφή στη Νέα Δημοκρατία (όπως έκανε ικανός αριθμός πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ που ήδη στελεχώνουν την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη).
Ούτε είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή βγαίνουν ξανά στο προσκήνιο εκείνα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ούτως ή άλλως θα ήθελαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ακόμη και με την επίγνωση ότι ανεξαρτήτως της ικανοποίησης της δικής τους φιλοδοξίας, για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ μια τέτοια συγκυβέρνηση θα είναι το τέλος του δρόμου.
Ακριβώς, γι’ αυτό καλό είναι στο ΠΑΣΟΚ να σταματήσουν να είναι χαμένοι στη μετάφραση, να αποκτήσουν επίγνωση των πραγματικών επίδικων, και, σε τελική ανάλυση, να κάνουν αυτό που υποτίθεται ότι είναι η εκπεφρασμένη θέση τους, δηλ. να συμβάλουν στο να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα.
IN.GR
