Στη ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν παρουσίασε ένα σχέδιο για το σήμερα.
Παρουσίασε έναν κατάλογο από υποσχέσεις με ημερομηνίες παράδοσης που φτάνουν μέχρι το 2029 και ακόμη παραπέρα.
Με λίγα λόγια.. «Ψηφίστε με τώρα και βλέπουμε πότε θα τα πάρετε».
500 ευρώ μικτά στους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά από τον Δεκέμβριο του 2027.
Δηλαδή ένα «δώρο Χριστουγέννων» που θα έρθει αφού περάσει άλλη μία χρονιά.
Και φυσικά, δεν μιλάμε για 500 ευρώ στην τσέπη, αλλά για 500 ευρώ μικτά.
Για τους συνταξιούχους, 400 ευρώ τον χρόνο.(Ήταν 300, και έδωσε ο κιμπάρης άλλα 100, δηλαδή 8 ευρώ τον μήνα!)
Για τους τρίτεκνους, μηδενικός φόρος μέχρι τα 20.000 ευρώ. (Λες και υπάρχει τρίτεκνος που τα φέρνει βόλτα με 20.000!)
Για τους αγρότες, μηδενικός φορολογικός συντελεστής μέχρι τα 20.000 ευρώ. (Όταν ένα τρακτέρ κοστίζει 25.000 το φθηνότερο)
Για τους ελεύθερους επαγγελματίες, αλλαγές στα τεκμήρια και στην προκαταβολή φόρου. (Από 55% στο 50%! Ζωή και κότα παιδιά. Θα πληρώνεις χωρίς να ξέρεις αν αύριο θα έχεις μαγαζί ανοιχτό!)
Για τον κατώτατο μισθό, ο μεγάλος στόχος είναι τα 1.000 ευρώ το 2028. (Ίσα ίσα για το ενοίκιο που θα πληρώνουμε για ένα δυάρι)
Και για το ρεύμα;
Μείωση 30% μέχρι το 2029.
Γιατί προφανώς ο οικογενειακός προϋπολογισμός μπορεί να περιμένει τρία χρόνια.
Το ίδιο και το ενοίκιο.
Το ίδιο και το σούπερ μάρκετ.
Το ίδιο και οι λογαριασμοί.
Το ίδιο και τα χρέη.
Ο πολίτης όμως δεν ζει στο 2029.
Ζει σήμερα.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Γιατί όταν ένας εργαζόμενος τελειώνει τον μισθό του πριν τελειώσει ο μήνας, δεν του λες «κάνε υπομονή μέχρι το 2029».
Όταν ένας νέος άνθρωπος πληρώνει το μισό του εισόδημα για ένα δυάρι, δεν του λες «κάνε αποταμίευση για να δεις τι θα γίνει σε 18 χρόνια».
Όταν μια οικογένεια δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα, δεν της λες να ανοίξει έναν «κουμπαρά» για το παιδί της και να περιμένει να ενηλικιωθεί για να δει το κράτος να διπλασιάζει τις αποταμιεύσεις της.
Γιατί έτσι δημιουργείται μια κοινωνία δύο ταχυτήτων.
Τα παιδιά των οικογενειών που έχουν να αποταμιεύσουν, θα έχουν αύριο τις αποταμιεύσεις των γονιών τους και την κρατική ενίσχυση.
Τα παιδιά των οικογενειών που δεν έχουν να βάλουν ούτε 50 ευρώ στην άκρη, δεν θα έχουν ούτε αποταμίευση ούτε κρατική ενίσχυση.
Και αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική.
Είναι θεσμοθέτηση της ανισότητας.
Γιατί η ταξική πολιτική δεν φαίνεται μόνο σε αυτά που δίνει μια κυβέρνηση.
Φαίνεται κυρίως σε ποιους δίνει περισσότερα και ποιους αφήνει πίσω.
Την ίδια στιγμή που ένας μισθωτός και ένας μικρός επαγγελματίας παλεύουν με φόρους, τεκμήρια, ενοίκια και κόστος ζωής, υπάρχουν φορολογικές ρυθμίσεις που ευνοούν πολύ μεγαλύτερες περιουσίες και εισοδήματα.
Και μετά έρχεται η κυβέρνηση να παρουσιάσει ως μεγάλη κοινωνική μεταρρύθμιση το ότι κάποιος θα πάρει ένα μικρό φορολογικό όφελος το 2027, το 2028 ή το 2029.
Μας ζητάνε να πανηγυρίζουμε για λεφτά που δεν έχουμε πάρει ακόμη.
Να πανηγυρίζουμε για μειώσεις φόρων που θα φανούν στις επόμενες δηλώσεις.
Να πανηγυρίζουμε για αυξήσεις που θα έρθουν σταδιακά.
Να πανηγυρίζουμε για ρεύμα φθηνότερο το 2029.
Να πανηγυρίζουμε για 500 ευρώ που θα μπουν στον λογαριασμό τον Δεκέμβριο του 2027.
Και όλα αυτά ενώ η ακρίβεια δεν είναι μελλοντική.
Είναι εδώ.
Και ειδικά για τους δημοσίους υπαλλήλους υπάρχει κάτι ακόμη.
Για 15 χρόνια οι δημόσιοι υπάλληλοι περιμένουν την αποκατάσταση των απωλειών από την κατάργηση των δώρων. (Ο ίδιος ο Μητσοτάκης τα έκοψε ως υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ψηφισμένη από το ΠΑΣΟΚ και τώρα τους κάνει και άρση της μονιμότητας)
Και αντί για επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού, η κυβέρνηση εμφανίζεται τώρα με ένα 500άρι μικτά και το βαφτίζει «μόνιμο επίδομα Χριστουγέννων».
Δεν είναι επιστροφή των δώρων.
Δεν είναι αποκατάσταση των απωλειών.
Είναι μια νέα, περιορισμένη παροχή που θα ξεκινήσει το 2027.
Και παρουσιάζεται σαν ιστορική γενναιοδωρία.
Και υπάρχει και η μεγαλύτερη ειρωνεία.
Η κυβέρνηση που όλα αυτά τα χρόνια μιλούσε για «αξιολόγηση», «μεταρρύθμιση» και ένα Δημόσιο που πρέπει να αλλάξει, έρχεται σήμερα να δώσει ένα επίδομα στους ίδιους ανθρώπους που επί χρόνια αντιμετώπισε ως κόστος.
Αλλά όταν πρόκειται για την κοινωνία, όλα μπορούν να περιμένουν.
Οι εργαζόμενοι μπορούν να περιμένουν.
Οι συνταξιούχοι μπορούν να περιμένουν.
Οι νέοι μπορούν να περιμένουν.
Οι οικογένειες μπορούν να περιμένουν.
Οι μικρομεσαίοι μπορούν να περιμένουν.
Μόνο η κάλπη δεν μπορεί να περιμένει.
Και αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της χθεσινής ΔΕΘ.
«Ψηφίστε με σήμερα και τα λεφτά θα έρθουν αύριο».
Μόνο που το αύριο είναι πάντα μετά τις εκλογές.
Και ο λογαριασμός του σούπερ μάρκετ είναι σήμερα.
Το ενοίκιο είναι σήμερα.
Ο λογαριασμός του ρεύματος είναι σήμερα.
Ο μισθός τελειώνει σήμερα.
Η ανασφάλεια των νέων είναι σήμερα.
Η αγωνία της οικογένειας είναι σήμερα.
Γι’ αυτό δεν χρειάζεται άλλη μία κυβέρνηση που ζητά από τον πολίτη να κάνει υπομονή.
Χρειάζεται πολιτική που να απαντά στο ερώτημα..
Ποιος πληρώνει, ποιος κερδίζει και ποιος τελικά μένει πίσω;
Γιατί όταν η ανάπτυξη μετριέται σε δισεκατομμύρια, αλλά ο εργαζόμενος μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, κάτι δεν πάει καλά.
Και όταν μια κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή υπόσχεται στον κόσμο καλύτερη ζωή μετά τις εκλογές, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι θα μας δώσει.
Είναι τι περιμένει να πάρει από εμάς.
Την ψήφο μας.
Και μετά βλέπουμε.
Και όλα αυτά ακούγονται ως απειλή στον πολίτη.
Αλλά τελικά ο μόνος που απειλείται είναι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που αντιμετωπίζει το φάσμα του 23% που ο ίδιος γνωρίζει.
