Αγαπημένε μου Επιτελικέ Κυριάκο,
Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω αυτό το γράμμα.
Ίσως όπως ξεκινάνε όλα τα τοξικά love stories στην Ελλάδα:
“Στην αρχή δεν φαινόσουν έτσι.”
Στην αρχή είπαμε:
“Εντάξει… μορφωμένος δείχνει.”
“Ίσως φέρει μια σταθερότητα.”
“Ίσως ξέρει κάτι παραπάνω.”
Και τελικά κατέληξα όπως όλοι οι Έλληνες μετά από toxic σχέση:
να κοιτάω τον λογαριασμό της ΔΕΗ μόνος μου στις 3 το πρωί, με τσιγάρο και PTSD.
Κυριάκο… Κουλη!!!!!!!!
με πρόδωσες.
Έπρεπε να είχα δει τα red flags από την αρχή…
Δεν ήταν μία στιγμή.
Ήταν αργό μαγείρεμα.
Σαν κακό μπρεζέ.
Μέρα με τη μέρα.
Λογαριασμό με λογαριασμό.
Σουβλάκι με σουβλάκι.
Έπρεπε να το είχα δει…
Θυμάσαι όταν το σουβλάκι ήταν λαϊκό φαγητό;
Θυμάσαι όταν έπαιρνες δύο με πατάτες και κόκα κόλα χωρίς να χρειάζεται μικροδάνειο;
ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΧΡΥΣΟ MICHELIN EXPERIENCE.
Λες και πάμε στο Noma
6 ευρώ το τυλιχτό, Κυριάκο.
Really???
WTF???
ΕΞΙ.
ΕΞΙ!!!!!!
Το μόνο που λείπει είναι να έρχεται ο σερβιτόρος να σου εξηγεί από ποιο χωριό γνωρίστηκαν οι πατάτες με το χοιρινό.
Και το μοσχάρι;
Πότε έγινε το μοσχάρι πιο σπάνιο κι από Pokémon κάρτα του ’99;
Έχουμε καταντήσει να κοιτάμε ribeye πίσω από τη βιτρίνα όπως κοιτούσαμε PlayStation μικροί:
“ίσως μια μέρα…”
Και μέσα σε όλα αυτά, η εστίαση έγινε Hunger Games.
Ρεύματα πάνω.
Πρώτες ύλες πάνω.
Ενοίκια πάνω.
Apps να πίνουν αίμα.
Φόροι.
ΕΦΚΑ.
Delivery προμήθειες.
POS.
MyData.
Κάρτες εργασίας.
QR.
Scanner.
Πλατφόρμες.
Πιστοποιήσεις.
Άγχος.
Burnout.
Ο μαγαζάτορας έχει γίνει λογιστής, ψυχολόγος, courier, HR manager και σαμάνος του ayahuasca μαζί.
Και ο μάγειρας;
Ο μάγειρας ακόμα περιμένει να ζήσει σαν άνθρωπος.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά…
Η Eurostat μας βγάζει από τις πιο φτωχές χώρες της Ευρώπης σε αγοραστική δύναμη.
Φτάσαμε να κάνουμε συγκρίσεις με Βουλγαρία και Ρουμανία και να μην είμαστε καν σίγουροι ότι κερδίζουμε.
Ο άλλος πάει super market στην Ευρώπη και νομίζει ότι μπήκε σε parallel universe.
Εδώ δίνεις 70 ευρώ και φεύγεις με:
* 2 φέτες γαλοπούλα,
* λίγο κασέρι,
* ένα απορρυπαντικό
* και ψυχολογικά.
Βενζίνη;
Σαν να γεμίζεις Ferrari ενώ οδηγείς Hyundai Accent του 2003 με check engine από το 2017.
Δημόσιες συγκοινωνίες;
Μπαίνεις μέσα και νιώθεις ότι συμμετέχεις σε survival reality της ΕΡΤ.
Και οι διακοπές;
Παλιά ο Έλληνας έλεγε “θα πάω ένα τριήμερο”.
Τώρα λέει:
“φέτος μάλλον θα κάτσω μπαλκόνι με ανεμιστήρα και θα βλέπω stories άλλων από νησιά.”
Και το χειρότερο;
Δεν νιώθεις ότι ανέβηκε η χώρα.
Νιώθεις ότι απλά επιβίωσε η upper class.
Οι υπόλοιποι απλά μάθαμε να κόβουμε πράγματα:
* εξόδους,
* κρέας,
* διακοπές,
* ύπνο,
* αξιοπρέπεια.
Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι ότι πήγαν όλα ακριβά.
Είναι ότι somehow…
κατάφερες να κάνεις τη μεσαία τάξη να νιώθει ότι είναι ο Elon Musk όταν παίρνει διπλό πιτόγυρο.
Αυτό θέλει ταλέντο.
Σοβαρά.
Έχεις χάρισμα…
Δεν ξέρω αν φταις εσύ προσωπικά για όλα ή ο Άδωνις Γεωργιάδης aka Σπύρος final boss DLC edition.
Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα είναι μια πολύ παλιά, μπερδεμένη και άρρωστη σχέση πριν καν εμφανιστείς.
Αλλά ρε φίλε…
ήσουν αυτός που είπε ότι “θα το φτιάξει.”
Και τώρα όλοι είμαστε εδώ:
να πληρώνουμε 14 ευρώ burger,
9 ευρώ χωριάτικη,
και να κοιτάμε το μοσχάρι σαν να είναι Balenciaga.
Και μεταξύ μας…
όλη η κατάσταση τελευταία έχει τόσο παράξενη αύρα, που περιμένω να πεταχτεί ο Τέρης Χρυσός από καμιά γωνία, να αρχίσει το «Τάκα Τάκα» και να μας πεις ότι το 6ευρο σουβλάκι ήταν τελικά κάποιο κοινωνικό πείραμα τύπου Μαριάννα Αμπραμοβιτς
Στο τέλος δεν με πονάει μόνο η ακρίβεια.
Με πονάει ότι αρχίζουμε να συνηθίζουμε το παράλογο.
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα απ’ όλα για όλους μας, Κούλη μου.
Με εκτίμηση,
Η μεσαία τάξη που άφησες στο “διαβάστηκε”.
Υ.Γ. Να προσέχεις τον εαυτό σου γιατί έρχεται η ώρα της πληρωμής
ΑΡΖΟΓΛΟΥ Χ
