Κρίμα! Μετά από τόσα χρόνια αιματηρών θυσιών του λαού, η χώρα να φτάνει ξανά στο σημείο μηδέν, ίσως και παρακάτω. Την ελευθερία και την ευημερία αξίζουν μόνο οι λαοί που παίρνουν την τύχη στα χέρια τους…
Η χώρα κλυδωνίζεται από το απροσδιόριστο σε έκταση και βάθος σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ προκαλώντας εκ νέου μία αποστροφή για τους πολιτικούς και τη πολιτική και τριγμούς στη κυβέρνηση που κινδυνεύει να αμαυρωθεί ως κυβέρνηση των «σκανδάλων» και των Τεμπών.
Κρίμα! Μετά από τόσα χρόνια αιματηρών θυσιών του λαού, μετά από τόσα μνημόνια (διαφορετικών, αλλά επαχθών), η χώρα να φτάνει ξανά στο σημείο μηδέν ίσως και παρακάτω. Είναι κατάντια να είναι η Ελλάδα η χειρότερη από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες πλην ορισμένων τέως ανατολικών (Ουγγαρία, Ρουμανία, Σλοβακία κ.λπ.)
Από την Ευρώπη και την ΟΝΕ επιστρέψαμε στην Ανατολή των Βαλκανίων. Είναι λυπηρό και κυρίως ανησυχητικό.
Ανησυχητικό για τους εξής λόγους:
1) πολιτειακά, απονομιμοποιεί την εμπιστοσύνη στην πολιτική (μούτζα, αδιαφορία, αποχή),
2) πολιτικά, υποσκάπτει τη δημοκρατική λειτουργία με τη διόγκωση του «Κανένα» και της ψήφου διαμαρτυρίας και τις «κατ’ οικονομία» κυβερνήσεις μειοψηφίας, ούτε είναι τυχαίο ότι συνδέεται, όπως στην πρωταθλήτρια Ουγγαρία, με μοντέλο αυταρχικής διακυβέρνησης
3) οικονομικά, αποτελεί εμπόδιο για τις ξένες άμεσες επενδύσεις, προϋπόθεση ανάπτυξης και ευημερίας του λαού μας
4) κοινωνικά, είναι αντιλαϊκή γιατί αυξάνει τις ανισότητες και ευνοεί τους ισχυρούς
5) μειώνει το κύρος και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη διεθνή ισχύ της, και συμβάλει στην αποθράσυνση τόσο της γείτονος Τουρκίας, όσο και -αυτό είναι δείγμα της κατάντιας- της Λιβύης και
6) δημιουργεί αρνητικό πρότυπο στο λαό υποβιβάζοντας τον πολιτικό πολιτισμό μας σε μοντέλο «νομιμοποιημένης» διαπλοκής και διαφθοράς παραλύοντας τους θεσμούς και γενικεύοντάς την στην παθητική, εχθρική προς τον πολίτη, διοίκηση και την ανοχή της «υπάκουης» δικαιοσύνης, κλπ.
Μωρές κυβερνήσεις
Ανθεί σε μία χώρα πρωτόγονη πολιτικά, «πρωθυπουργικοκεντρική», χωρίς έλεγχο, ευθύνη, θεσμικά και πολιτειακά σοβαρά αντίβαρα, χώρα δημοκρατικής επίφασης (και αυτό παρά τις συνεχείς εμβαλωματικές και άτολμες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις).
Διαφθορά, συγκάλυψη (με μεγάλη ευθύνη ορισμένων συνενοχικών μέσων ενημέρωσης), αδικία, ανευθυνότητα επικρατούν. Σκεπασμένα από την παντοκρατορία της «επικοινωνίας», με λίγες εξαιρέσεις πλήρως αδέσμευτης ελευθεροτυπίας, (ο έλεγχος του μέσου επικοινωνίας προς το λαό είναι απαραίτητο στοιχείο του αυταρχικού μοντέλου και της υποχώρησης της δημοκρατίας) και από την τριλογία επιχειρημάτων «δεν αλλάζει», «έτσι γινόταν πάντα έτσι είναι η Ελλάδα», «φταίνε οι άλλοι, οι προηγούμενοι και οι ξένοι». Δεν καταλαβαίνουν οι μωρές κυβερνήσεις ότι αυτές οι άμυνες είναι και η δική τους θηλιά. Ψευδής, πολιτικά δυσφημιστική (δεν γινόντουσαν αυτά πάντα από όλους φυσικά) και αντιπαραγωγική γιατί τελικά επισκιάζει το όποιο θετικό έργο της κυβέρνησης.
Η μεγάλη ευθύνη της Αντιπολίτευσης
Η κυβέρνηση οφείλει έστω και τώρα να ορθώσει ανάστημα έναντι του βαθέος κομματικού της κράτους και η αντιπολίτευση να κάνει επιτέλους τη δουλειά της. Που δεν την κάνει και για αυτό έχει και αυτή ευθύνη, μικρότερη όμως ασφαλώς.
Οφείλει να αναδείξει όχι μόνο τα σκάνδαλα και την εκμετάλλευση της εξουσίας από άθλιους κομματικούς που έχοντας καταλάβει το κράτος λάφυρο εξαγοράζουν την ψήφο των ψηφοφόρων «οπαδών- προβάτων». Οφείλει να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με προτάσεις εκσυγχρονισμού της χώρας (μόνιμο ζητούμενο) που να αφορά τον πολίτη.
Είναι όμως λάθος να πιστεύεται ότι έτσι θα «πέσει» η κυβέρνηση και το εξαιρετικά επαγγελματικό σύστημα Μητσοτάκη. Και αυτό γιατί ένα τμήμα ψηφοφόρων, γύρω στο 25% βάζει πάνω από τη διαφθορά το προσωπικό του εισόδημα, την επιβίωση του (πολλά νοικοκυριά δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα από την ακρίβεια). Ανέχονται τη διαφθορά. Χωρίς να κατανοούν ότι το μοντέλο διαφθοράς εμποδίζει την ανάπτυξη (και πρέπει να καταλάβουμε ότι είτε αναπτυσσόμαστε, είτε πεθαίνουμε ως χώρα) και την βελτίωση της δικής τους οικονομικής κατάστασης.
Και σημαντική μερίδα ψηφοφόρων προτιμάει έναν διεφθαρμένο πολιτικό, που είναι ή φαίνεται αποτελεσματικός από έναν έντιμο που δεν είναι είναι! Ανέχεται την διαφθορά από το φόβο της αστάθειας.
Η εικόνα της αποτελεσματικότητας βρίσκεται στο επίκεντρο της κυβερνησιμότητας (που περιλαμβάνει φυσικά και πρόσωπα αξιόπιστα με κύρος και πρόταση, γιατί η πολιτική προσωποποιείται). Το λάθος αυτής της σημαντικής μερίδας ψηφοφόρων είναι ότι δεν αξιολογούν ότι η μη αντιμετώπιση της διαφθοράς ως μοντέλου είναι η κατεξοχήν απόδειξη αναποτελεσματικής κυβέρνησης και διακυβέρνησης.
Όσο η είτε υπνωτισμένη, είτε απλώς «εισαγγελικά» καταγγέλλουσα αντιπολίτευση περιορίζεται στη «ποινική» πτυχή της πολιτικής στις προανακριτικές κ.λπ. και δεν εστιάζει στην αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης ως προς την αντιμετώπιση της κοινωνικής αδικίας και της εισοδηματικής αναξιοπρέπειας, στους εθνικούς κινδύνους που έρχονται (εξωτερικά Τουρκία, οικονομικά από την μη ανάπτυξη, μεταναστευτικό, δημογραφικό, ασφαλιστικό και άρρωστοι θεσμοί, περιλαμβανομένης και της δικαιοσύνης). Όσο δεν παρουσιάζει όραμα ελπίδας και ρεαλιστική συνολική εναλλακτική πρόταση, οδηγούμεθα εκλογικά σε ένα μοιραίο bis (επανάληψη) των Τεμπών με παροχές (- εξαγορά, αλλά προσοχή, ναι, θα εξαγοραστεί ένα ποσοστό 4-5 % επιπλέον) που θα επιτρέψει στον Κυριάκο Μητσοτάκη με όπλο το εκβιαστικό δίλημμα «ή εγώ ή το χάος» να διεκδικήσει σε δεύτερες εκλογές την αυτοδυναμία. Η καταλληλότητα ενισχύεται και από το έξυπνο προπαγανδιστικό «δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος». Αντί να προβάλλεται το πραγματικό ερώτημα που είναι εάν αυτός έπαψε να είναι κατάλληλος. Ο κυβερνητικός σχεδιασμός είναι προφανής.
Η χώρα πεθαίνει…
Η χώρα πεθαίνει στα αλήθεια και το λογοτεχνικό αριστούργημα του Δημήτρη Δημητριάδη παραμένει, δυστυχώς, πάντα επίκαιρο. Η χώρα βαδίζει προς τα πίσω αποκλίνοντας από την Ευρώπη παραμένοντας βαλκανική όπως επιτάσσει η γεωγραφία της αλλά όχι η μακρινή ιστορία της. Χάνει τη διεθνή ισχύ της (είναι προφανές στη σχέση μας με την αποθρασυσμένη Τουρκία και εσχάτως τη Λιβύη). Δεν έχει παραγωγικό σχέδιο για το μέλλον – ούτε καν προοπτική σχεδίου- ακολουθώντας την τραγικότητα του σισύφειου μύθου. Χωρίς επενδύσεις (είναι ενδεικτικό ότι πριν την κρίση ελλείματος του 2009 η χώρα είχε πάνω από 40 τράπεζες και πολλές ξένες, σήμερα καμία! Κάτι βλέπουν και δεν έρχονται ξανά). Εγκλωβισμένη σε μία οικονομική και αναπτυξιακή εσωστρέφεια, χωρίς προοπτική ανάπτυξης και μεγέθυνσης του ΑΕΠ, με προβληματικό ισοζύγιο και πάντα τρεφόμενη επιδοματικά από την Ευρώπη, με έναν προϋπολογισμό που εξυπηρετεί μη παραγωγικές δημόσιες δαπάνες κυρίως των συντάξεων του γηράσκοντος υπό εξαφάνιση πληθυσμού (η προβολή του 2100 δείχνει ότι θα είμαστε 6,5 εκατομμύρια) και μία κυβέρνηση όχι της ενίσχυσης της παραγωγής και της ανάπτυξης, αλλά της εξαγοράς και των επιδομάτων.
Παραδομένη σε μία νοοτροπία διαφθοράς που αντικατοπτρίζει την πολιτισμική και πολιτειακή υπανάπτυξη, ανίκανη να μετουσιώσει «το ανήκουμε στην Ευρώπη στο γίναμε ευρωπαίοι».
Χρειάζεται καθολική αφύπνιση, όραμα και αξίες, γιατί δεν είναι οι αξίες μπλα μπλα δημιουργούν πολιτισμό και ο πολιτισμός ευημερία, προοπτική αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης για τους πολίτες, ποιότητα δημόσιων υπηρεσιών.
Και φτάνει πια το φταίνε οι προηγούμενοι, φταίνε οι ξένοι. Και να ξαναγυρίσει η εμπιστοσύνη στη πολιτική, να ξαναπάρει τα ηνία η πολιτική της αλήθειας έναντι της «συγκαλυπτικής» εικόνας και να αναζωογονήσουμε τη δημοκρατία μας.
Την ελευθερία και την ευημερία αξίζουν μόνο οι λαοί που παίρνουν την τύχη στα χέρια τους σκέφτονται ως σύνολο οραματικά και έχουν αλληλεγγύη ατομικά.
IN.GR
